We plakten stickers in pashokjes.

Gewoon, midden tussen het twijfelen en het passen en het alleen zijn.

Niet groot of opvallend. Wel klein, rond en zwart mét QR-code. Precies op het moment dat iemand even stil staat.

Het bleek een van de leukste dingen die we in lange tijd hebben gedaan.

We hebben laatst een guerrilla-actie gedaan, onder andere op spiegels in pashokjes. Kleine stickertjes op spiegels van toilleten in hotel lobbies. Plekken waar je even alleen bent en jezelf aankijkt.

Niet te lang over gebrainstormd, niet eindeloos afgestemd of het wel ergens in paste, maar gewoon. Iets wat ons leuk leek om te doen en tegelijkertijd precies dat gevoel had van een beetje buiten de lijntjes kleuren.

Dat past.

Uiteindelijk ging het niet eens om die stickers zelf. Het waren de reacties die daarna kwamen, zó leuk. Iemand die schreef dat ze daar stond, half aangekleed, en ineens moest lachen omdat ze al weken twijfelde over iets kleins wat ze eigenlijk gewoon wilde.

Iemand anders zei dat het voelde als een soort inside moment - alsof iemand precies op het juiste moment even zei: doe gewoon. En dat bleef hangen. Yay guerilla-acties! Altijd een verrassing en altijd lekker om creatief bezig te zijn en daar dan de vruchten van te plukken. Even een fijne en verrassende onderbreking zijn in het alledaagse.

Kleine momenten die nergens heen hoeven

We maken dingen vaak groter dan ze zijn. Ik tenminste wel. En dat doe ik niet expres, maar ik ben blijkbaar gewend om overal een soort betekenis of moment aan te hangen. Wanneer iets “klopt”. Wanneer iets helemaal goed is. Daar komt dat gekke perfectionisme weer om de hoek kijken. Terwijl de meeste keuzes helemaal niet zo zwaar zijn.

Soms is het gewoon: dit vind ik mooi. Full-stop. (En soms ook: dit voelt gewoon goed, zonder dat je het hoeft uit te leggen. Iets waar ik eerder al over schreef in het stuk over duurzame sieraden en betekenis.)

Iets dragen omdat het bij je hoort

Er zit iets heel lichts in iets kiezen dat nergens naartoe hoeft.

Een ketting omdoen op een gewone dag. Iets dragen dat niet uitgelegd hoeft te worden maar dat wel echt van jou is.
Een letter die voor jou meteen klopt, ook al zegt het iemand anders misschien niets.

Of een symbool dat je niet hoeft te vertalen, omdat het er gewoon al is.

Niet als statement of eindpunt. Gewoon iets dat met je meeleeft.

Een beetje buiten de lijntjes

Dat is misschien wel wat mijn werk zo leuk maakt. Het hoeft niet binnen een bepaald kader te passen of groots te zijn.

Zoals die kleine sticker in een pashokje waar je ‘m niet verwacht. Iets moois dragen op een willekeurige dag.

Minder, maar beter (maar dan zonder strengheid)

We hebben het hier vaak over minder. Minder spullen, ruis. Minder impulsen.

Maar beter betekent niet automatisch serieuzer of zwaarder. Soms betekent het gewoon juist dat je iets kiest dat blijft. Dat je niet na een paar keer dragen alweer zat bent.

Iets dat gewoon voor jou werkt en bij jou past én bij je blijft.

Jezelf vieren is helemaal niet ingewikkeld

Het zit niet in grote momenten. Bij mij niet en ik probeer het ook steeds vaker zomaar te doen want, waarom niet? Celebrate yourself.

Misschien willen we niet minder. Misschien willen we gewoon iets dat echt van ons is.

Soms zit het al in iets kleins dat je elke dag draagt.

En soms groeit dat vanzelf uit tot iets dat je steeds blijft dragen.

(en als je ooit in een pashokje iets tegenkomt dat je aan het lachen maakt — dan weet je dat wij dat waarschijnlijk waren)

Verder lezen (als je hier nog even in wil blijven hangen):

• Waarom alles ineens ‘healing’ moet zijn

• Minder. Maar beter.

• Deel 1 van drieluik Mental Load: Onzichtbaar seksisme

Er komt geen moment waarop iemand tegen je zegt dat het genoeg is.

Je koopt iets, draagt het een paar keer, en ergens onderweg verdwijnt het weer naar de achtergrond, zonder dat je precies kunt aanwijzen waarom. Niet omdat het niet mooi was, maar omdat het niets heeft vastgehouden.

En toch blijf je toevoegen. Je koopt niet omdat je iets nodig hebt, maar omdat je denkt dat het ergens beter kan.

Niet omdat je iets mist, maar omdat het idee dat er nog iets beters bestaat moeilijker los te laten is dan de dingen die je al hebt.

Dat is het moment waarop je begint te twijfelen aan hoe je kiest. Niet aan wat je mooi vindt, maar aan waarom niets echt lijkt te blijven hangen. Alsof je steeds opnieuw begint, zonder dat er iets wordt opgebouwd. Misschien gaat minder niet altijd over minder bezitten, maar soms over bewuster kiezen.

En daar verandert iets. Zodra je dat begint te zien, kijk je anders. Niet in wat er beschikbaar is, maar in hoe je ernaar kijkt. Wat het voor jou betekent na die initiele lekkere rush van het nieuwe.

En ergens daar, zonder dat het groots of dramatisch wordt, begint iets te verschuiven. Je stopt niet met kopen, maar je begint anders te kiezen.

Dat is het verschil.

Wat we steeds vaker zien, is dat betekenisvolle sieraden niet ontstaan door wat ze kosten, maar door hoe ze gedragen worden. In ons eerdere stuk over duurzame sieraden schreven we al hoe waarde niet ontstaat door prijs, maar door wat blijft. En wat veel mensen merken, is dat betekenisvolle sieraden pas waarde krijgen als ze blijven.

Wanneer meer niet meer werkt

Wanneer het niet meer gaat over wat je hebt, maar over wat blijft. Wat verandert is niet meteen zichtbaar aan de buitenkant, omdat je nog steeds dezelfde keuzes maakt, dezelfde dingen kunt kopen, dezelfde opties hebt als daarvoor. Maar intern verschuift er iets in hoe je kijkt, hoe je selecteert, hoe snel je ergens “ja” tegen zegt. Of nee. Nog lekkerder misschien. Nee. Is een volle zin ook.

Je merkt dat je minder behoefte hebt aan afwisseling om de afwisseling zelf, dat het idee van steeds maar weer iets nieuws toevoegen minder aantrekkelijk wordt. En dat niet is omdat je ineens minimalistisch wilt leven of jezelf iets wilt ontzeggen, maar omdat je begint te voelen dat herhaling, hoe tegenstrijdig dat misschien klinkt, juist rust geeft.

Dat wat blijft, zich kan verdiepen en dat is precies wat we steeds minder toestaan. En dat geldt niet alleen voor hoe je iets draagt, maar ook voor waar het van gemaakt is. Zoals bij gold filled sieraden, die niet gemaakt zijn om even te dragen, maar om te blijven. En het mag duidelijk zijn dat wij helemaal fan zijn van dit heerlijke materiaal bij lux & luz natuurlijk!

En dat je pas iets echt leert kennen als het de kans krijgt om onderdeel te worden van je dagelijks leven, in plaats van een losse keuze die je maakt en daarna weer vervangt.

Wat veel mensen herkennen, is dat meer sieraden of meer opties niet automatisch zorgen voor meer betekenis.

Minder is zelden het doel, maar vaak wel het gevolg

Er wordt vaak gedaan alsof minder een bewuste strategie is, een soort discipline die je moet ontwikkelen, iets wat hoort bij een bepaalde manier van leven waarin controle en beperking centraal staan, maar dat is zelden hoe het in werkelijkheid ontstaat.

Minder is meestal geen beslissing, maar een bijeffect. Van vertragen. Van opnieuw kijken.

Van beter kijken, meer weten en andere conclusies trekken dan je vroeger misschien deed.

Van (h)erkennen wat werkt en wat niet. En misschien van ervaren dat sommige dingen blijven terugkomen, terwijl andere verdwijnen zonder dat je ze mist.

En als je dat eenmaal begint te zien, verandert je gedrag vanzelf, zonder dat je jezelf regels hoeft op te leggen, omdat je niet langer alles nodig hebt om hetzelfde gevoel te bereiken. Je verandert gewoon, groeit. En dat is wat het leven is toch? Groeien, voelen, aanpassen, verdergaan…

Waarom kiezen ingewikkelder is geworden dan het ooit was

Keuzestress? Wat heb ik daar vroeger (heul lang geleden ;)) veel last van gehad. En het is nog steeds wel een achillesheal in mijn leven helaas. Dingen vanuit allerlei kanten kunnen én willen bekijken heeft z’n voor- en nadelen. Maar knopen doorhakken. Niet mijn forté.

Je ziet hoe iets gedragen wordt, hoe iets gestyled wordt, gecombineerd etc.. En zonder dat je het expliciet besluit, wordt dat onderdeel van hoe jij kijkt naar wat mogelijk is. Wat kan en, of het dan niet nóg beter kan. En zo wordt het ons steeds moeilijker gemaakt om te onderscheiden wat van jou is en wat je hebt overgenomen. LAS-TIG!

Er is gewoon te veel input. Full stop.

En dus kies je niet.

Of wordt het kiezen uitgesteld. Of vermeden. Bij uitte zich dit in ieder geval vaak zo, zie ook mijn eerdere ‘achillesheal in het leven’ reference.

En in plaats van dat dat leidt tot betere keuzes, leidt het vaak tot uitstel. Lekker die knoop niet doorhakken. Is ook een beslissing, begrijp me niet verkeerd. Maar wel een passieve. Kiezen betekent automatisch dat je andere opties loslaat, en dat voelt in een wereld van overvloed bijna onnatuurlijk. Helaas.

Wat wij daarin anders zijn gaan benaderen

Wat we binnen lux & luz al vanaf het begin hebben geprobeerd, zonder dat daar toen direct een duidelijke term voor was, is precies die spanning tussen overvloed en betekenis tastbaar maken. Niet door minder aan te bieden, maar door anders te kijken naar wat blijft.

Als een manier van omgaan met wat je draagt, waarin herhaling geen gebrek aan variatie is, maar juist een teken dat iets klopt.

Pas later werd dat door anderen gevangen in woorden als capsule (helemaal trending nu geloof ik? En terecht!), minimalisme of slow fashion. Maar de onderliggende beweging is minder nieuw dan het lijkt, omdat het eigenlijk teruggaat naar iets heel eenvoudigs: de behoefte om dingen niet alleen te bezitten, maar te dragen.

En om te voelen dat wat je draagt, ergens blijft hangen. Dat het iets betekent. Geen fast fashion fabels en, spullen die vaak linea recta door kunnen richting prullenbak. Zonde. Óók van je tijd en energie.

Wat blijft, krijgt betekenis - en niet andersom

We zijn gewend geraakt aan het idee dat betekenis iets is wat vooraf bestaat, iets wat we toekennen op het moment dat we iets kiezen. Alsof een object al geladen is met waarde voordat het onderdeel wordt van ons leven, maar in werkelijkheid werkt het vaak precies andersom.

Iets krijgt betekenis omdat het blijft. Omdat het een plekje krijgt bij je.

Omdat het met je meebeweegt, omdat het aanwezig is op momenten die je niet van tevoren kunt plannen, omdat het zich ongemerkt verbindt aan situaties, herinneringen, fases, zonder dat je daar actief over nadenkt.

En dat is precies waarom sommige dingen op een gegeven moment voelen alsof ze bij je horen. Terwijl andere (die misschien objectief net zo mooi of waardevol zijn) dat nooit doen.

Niet omdat ze minder zijn, maar omdat ze niet zijn gebleven. Dat telt echt ergens voor. Vooral in de wereld waarin we ons nu begeven. Alles moet snel, snel, snel en door, door, door. Nieuw, nieuw, nieuw!

Niet alles wat je draagt hoeft binnen een bestaand verhaal te passen

Veel van wat we gewend zijn rondom sieraden is nog steeds opgebouwd rond herkenbare structuren: liefde, familie, mijlpalen, momenten die sociaal bevestigd worden en daardoor een duidelijke plek krijgen binnen hoe we betekenis begrijpen.

En dat werkt, voor veel mensen.

Maar het is niet volledig.

Er is ook alles wat daarbuiten valt, wat minder benoemd wordt maar net zo aanwezig is: vriendschappen die net zo bepalend zijn als relaties, mensen die je kiest zonder dat daar een label op zit, bonusouders, fases van je leven die je markeert zonder dat iemand anders daar een rol in speelt, niet-traditionele gezinsvormen.

Wat je draagt, hoeft niet altijd uit te leggen te zijn.

En misschien hoeft het niet eens gedeeld te worden. Als het je dierbaar is, of wordt, dan slaan we al een hele slag tussen wegwerp en sustainable.

Initialen, symbolen en de vrijheid om zelf te bepalen

Initialen sieraden bijvoorbeeld, worden vaak automatisch gekoppeld aan familie. Aan partners, aan kinderen, kersverse moeders en mensen die graag een persoonlijk cadeau geven.

Voor veel mensen is dat precies waar ze voor staan, maar het interessante is dat die betekenis niet vastligt in het object zelf.

Een initiaal is, in de basis, niets meer dan een teken.

Wat het betekent, ontstaat pas in hoe jij het gebruikt.

Het kan verwijzen naar iemand anders, maar net zo goed naar jezelf, naar een periode, naar een keuze die je hebt gemaakt en die je wilt blijven herinneren, zonder dat daar een traditionele vorm aan gekoppeld hoeft te zijn.

Hetzelfde geldt voor symbolen, die vaak worden gezien als universeel, terwijl ze in de praktijk altijd persoonlijk worden ingevuld, afhankelijk van wie ze draagt en waarom.

En precies daar ontstaat ruimte.

Niet omdat alles ineens betekenis krijgt, maar omdat betekenis niet meer vastligt. Niet meer wordt bepaald door een ander die je niet eens kent maar gewoon echt door jezelf en je dierbaren.

Minder wordt pas interessant als het van jou is

Er zit weinig kracht in minder als het een opgelegd idee is. Minimalisme wat een ander jou wil duidelijk maken door iets te roepen vanuit een minimalistische en super mooie hoge toren waar alles helemaal shiny en top is. Waar eigenlijk weinig menselijks meer aan is. Iets wat je probeert te volgen omdat het beter zou zijn, of omdat het hoort bij een bepaald beeld van hoe je zou moeten leven.

Maar dit kan wel geboren worden uit het besef dat je niet álles nodig hebt om jezelf uit te drukken. En dat wat je wel overhoudt daardoor niet minder wordt, maar juist waardevoller en persoonlijker.

Dat kan één iets zijn dat je elke dag draagt zonder dat je het bewust hebt gekozen. Of een kleine combinatie die vanzelf ontstaat omdat die klopt in hoe je jouw leven leeft.

Wat we daarin steeds opnieuw zien, en ook zelf proberen te bouwen, is dat betekenis niet ontstaat op het moment van aanschaf. Maar juist daarna. In hoe iets met je meebeweegt, hoe het blijft zonder te vervelen.

Dat is ook waar veel van onze eigen visie vandaan komt, en waar we eerder uitgebreider over schreven in het ons Glow Manifesto.

Wat er onder alles ligt

Wat er onder deze verschuiving ligt, is volgens mij geen esthetische voorkeur of tijdelijke trend. Dat denk ik echt niet. Wat ik wel denk is dat het een verandering in hoe we omgaan met tijd, aandacht en waarde is. Waarin snelheid steeds minder vanzelfsprekend voelt (en zelfs een beetje tegennatuurlijk? Waar is het genieten van dingen gebleven?) en vervanging niet meer automatisch beter is. Kwaliteit boven kwantiteit.

Ik zie het in kleine dingen: in hoe mensen teruggrijpen naar wat ze al hebben, die kledingkast nog eens een keer helemaal uitspitten. In hoe bepaalde stukken blijven terwijl andere snel verdwijnen, in hoe de behoefte aan iets dat blijft langzaam sterker wordt dan de drang naar iets nieuws. En de kunst én het creatieve natuurlijk om iets te maken van wat je al hebt! Goeie oefening én heel vaak een verrassend resultaat.

Tot slot

Misschien is minder nooit het doel geweest.

Misschien is het iets wat vanzelf ontstaat, zodra je stopt met zoeken naar meer.

En misschien is wat je dan overhoudt niet kleiner, maar juist persoonlijker. En waardevoller op een andere manier dan enkel een prijskaartje.

Niet minder zichtbaar. Maar meer van jou.

Thanks dat je tot hier bent gekomen, ondanks mijn licht chaotische brein. Of misschien juist daardoor…

PS: Op Greenzin schreven we eerder ook over waarom steeds meer mensen op zoek zijn naar sieraden die niet alleen mooi zijn, maar ook echt onderdeel worden van hun dagelijks leven.

Lees ook

• Sieraden met betekenis

• Alternatief voor solid gold sieraden

• Initialen sieraden goud

• Unieke, gepersonaliseerde gouden capsule sieraden set

We beginnen bij de kern van het probleem: ik was moe, écht moe, maar ik wist niet precies waardoor. In de huidige maatschappij praten we veel over de mental load van het huishouden, de zorg voor kinderen en de planning voor de rest van het (gezins-) leven. Maar er is en onzichtbare laag bijgekomen die mijn mentale schrijfruimte genadeloos opslokte: de digitale mental load. Meine gute, wat een ding is dat.

Voor de vrouw van 2026, in welke vorm dan ook, is ‘online zijn’ niet langer een keuze, het voelt soms als een verstikkende verplichting. Op 1 of andere manier zijn we dingen ingerold en en kost het ons vaak meer dan dat het oplevert. En alle tijd die er al in hééft gezeten, sunk cost fallacy. Heel lastig om in je hoofd vanaf te komen. Dus je wil en je moet door, waar is het anders voor geweest? De constante druk om ‘top of mind’ te blijven of bang om dingen te missen, of gewoon uit verveling of gewoonte. Zóveel tijd. Ik kreeg op een gegeven moment een soort dwangmatige behoefte om ieder waardevol moment in het atelier direct om te zetten in een Reel oid… Ik droeg een rugzak met captions die enkel nog in mijn hoofd leefden, onbeantwoorde DM’s en de constante vergelijking met een gepolijste werkelijkheid die simpelweg niet bestaat.

Wrijving als Bron van Waarde: de Geboorte van een Parel

Bij lux & luz, mijn baby waar ik heel trots op ben, werken we vanuit het geloof dat wrijving vaak noodzakelijk is. Het is een teken van groei. Een struggle waar je beter van wordt. In de natuur ontstaat een parel niet uit comfort. Een parel ontstaat door een korreltje zand, door irritatie, door weerstand tegen de status quo. Zonder die wrijving is er geen glans. Cliché, maar wel waar. En als je het zo kunt zien en voelen ervaar je het vanzelf als meer een soort van ontdekkingstocht. Kijken wat er uit komt. Wat jou talenten zijn, waar jij van gaat stralen. Maar de wrijving die ik nu voel met platforms als Instagram is het teken dat er iets nieuws gevormd moest worden. En dan wel duidelijk búiten Instagram/META. Zodra die keuze was gemaakt (na heel veel wikken en wegen hoor, het is voor ons atelier niet over 1 nacht eis gegaan dat snap je wel) kwam er direct enorm veel tijd vrij. Letterlijk én figuurlijk. Pas dan merk je wat een timesucker dat is. En daarbij meegenomen dat je er ook steeds minder waardevolle dingen voor terug kreeg. Instagram is verandert, maar wij zijn ook zeker verandert. Het heeft gewrongen en nu zijn wel lekker los van elkaar. Kan het iedereen aanraden! Weg van die massa en al die ads…

Ik claim dan ook met lux & luz de ruimte tussen de massa-markt en de onbereikbare high-en sieraden met onze demi-fine sieraden. Als een soort van disruptor zijn we daar tussen gekomen. Dus waarom niet ook aan onze eigen visie vasthouden en ons eigen pad bewandelen? Doen wat goed voelt en past. Bij nu. Wij geloven dat echt luxe inclusief is, persoonlijk en vooral: goede kwaliteit. Heel simpel. Moet voor iedereen toegankelijk zijn die daar behoefte aan heeft. Het kunnen gewoon hele mooie en dierbare ankers zijn. Het tegenovergesteld gebeurd op veel social media. Je moet vooral niet tevreden zijn, meer willen moet je! Of het nou spullen zijn, eten, reizen, andere levenstyle etc. Terwijl… why? Ontdek in die tijd liever jezelf en de mensen in je echte leven.

De transitie van ondernemer naar dansend aapje voor een machine is bijna ongemerkt gegaan, maar die wrijving is nu de brandstof voor nieuwe dingen waar we wél energie van krijgen :) Dit proces noet ik dan ook een mooie vorm van zelfexpressie. Trouw blijven aan jezelf. Het is de moed om je eigen vorm te kiezen, ook als het algoritme je in een ander hoekje wil duwen.

Het pijnlijke verschil: De devaluatie van onze aandacht

Kijk eens terug naar 2016, of nog verder, 2014. Instagram was toen nog veel meer een oase van visuele dagboeken en oprechte ontdekkingen. Je postte een mooi of leuke gedachte, een proces of een nieuwe concept en je community zag het. Vandaag de dag is Meta verworden tot een haperende advertentiemachine waar de gebruiker niet langer de klant is, maar het product.

Diezelfde behoefte om alles te begrijpen en te optimaliseren zie je ook terug in hoe we nu naar healing kijken

‘The most common way people give up their power is by thinking they don’t have any’ - Alice Walker

Terwijl de Trad Wives in het perfecte alles miljoenen views pakken (dit is trouwens ook gewoon heel hard werken, niet het ‘traditionele’ wat ze zo graag willen maar, daar kunnen we een andere keer een heel artikel over schrijven. Dit lijkt binnen die kringen 1 van de weinige geaccepteerde vormen van werk te zijn voor een vrouw, dus prima, keep it up trad wives! Doe lekker wat jij wil) vragen wij ons af: wat zegt dit over ons? De algoritmes van 2026 lijken een voorkeur te hebben voor een gepolijst, regressief plaatje. Dat is een legitieme keuze voor hen, maar ik vier juist de inclusiviteit van het echte, complexe verhaal. De ambitie in wat dan ook, de intellectuele nieuwsgierigheid en de beweging die niet in een 15-seconden-format past. Dit raakt de kern van onze visie van onze brand: inclusieve luxe die niet uitsluit maar de veelzijdigheid van de vrouw juist omarmt. Persoonlijk, uniek maar echt een mean zijn tussen het ene en het andere uiterste.

Die spanning zie je niet alleen online, maar ook bij onderwerpen zoals abortus, waar vrouwen vaak niet alleen bezig zijn met wat ze voelen, maar ook met hoe die gevoelens maatschappelijk gelezen zullen worden.

De verslavingslus van de Leegte

Ik merkte dat ik scrollde omdat het verslavend was, niet omdat het mijn leven dus verrijkte. Ik zag steeds minder dingen die me echt raakten, en steeds meer ruis die mijn tijd verspilde. Dit is de grote paradox van de moderne tijd: we zijn meer ‘verbonden’ dan ooit, maar we voelen ons leger. We consumeren content zoals fastfood: snel, zout en zonder voedingswaarde.

Bezigheidstherapie voor een Machine; de economie van de leegte

Ik ken het ritueel. Je besteeds uren aan een Reel oid. Juiste muziekje, de vakkundige overgang, de dwingende Call-to-Action… om vervolgens toe te kijken hoe het na 24 uur in een digitaal zwart gat verdwijnt. Dat is geen ondernemen. Dat is bezigheidstherapie. Het is de weigering om nog langer je kostbare tijd te inversteren in een miljardenbedrijf dat elke seconde van je aandacht probeert te verkopen aan de hoogste bieder, terwijl je bereik kunstmatig wordt afgeknepen. Zo hard zelfs, dat de mensen die je graag willen zien, het niet eens voorgeschoteld krijgen.

In ons aterelier werken we met kwaliteit, met glans. Een sieraad is een verhaal dat blijft voor ons. Betekenis. Waarom zouden we dan genoegen nemen met een marketingstrategie die na een dag al vervaagd? De mismatch tussen onze waarden en onze online aanwezigheid is te groot geworden om te negeren.

De strategische Balans: Pro’s & Con’s van de Grote Switch

Even een paar dingen en aspecten van beide routes voor mezelf op een rijtje gezet. Een hele tijd geleden, maar heb het overzichtje nog wel gevonden! Zie hier:

Een nieuwe creatieve avenue - Geen noodzaak maar, uit verlangen

Hoewel de cijfers niet liegen - Instagram levert simpweg veel minder op dan ‘vroeger’ - is de stap naar Parels, meer focus op Pinterest én onze eigen blog (lux-edit) voor mij veel meer dan een strategische zet. Het is een behoefte. Een verlangen naar een nieuwe creatieve weg waar we ook weer kunnen ademhalen. Zo belangrijk. Nieuwe manier vinden om met elkaar te communiceren en in verbinding te komen. Ik ruil de like in voor de lezer (hopelijk!) omdat ik dat leuk vind. Omdat ik denk dat het goed is om ons ook vanuit deze kant te laten horen. Een behoefte aan meer diepgang en betekenis voor als we dan tóch achter een scherm moeten zitten ;) Maar ook omdat het bouwen aan een archief dat over vijf jaar nog steeds waarde heeft, mij persoonlijk voldoening geeft die een hartje op een scherm nooit kan vervangen.

Deze overstap voelt organisch, als een volgende stap in een reis die we samen willen maken. Het is een ontdekkingstocht naar hoe we online aanwezig kunnen zijn op een manier die ons voedt en goed voelt inplaats van helemaal leegtrekt. Het is flexibel, het is speels, het geeft je een setm en het is vooral: op onze eigen voorwaarden. Of in ieder geval een stuk meer. En dat voelt zó goed. Zou het iedereen aanraden. We gaan groeien, op alle manier die je maar kunt bedenken. We gaan verkennen en ontdekken, en ik nodig je uit om met me mee te gaan op deze reis van digitale online emancipatie. Jij nog tips?

Wrijving is Beweging - De luxe van vertragen

Meegroeien betekent ook durven snoeien in wat niet meer dient. Ik kies voor de flexibiliteit om te doen wat past, niet wat de machine graag wil. Nogal een inkoppertje uiteindelijk maar toch, het is soms lastiger doen dan enkel zeggen. Dat is wel wat voor mij ook echt inclusief ondernemen ook betekent. Ruimte maken voor je eigen ritme én die van een ander. Het er van nemen en laten stromen en gaan als die goede energie er is en het kunnen laten gaan op momenten dat dit niet lukt. Iedereen is anders en daar moet gewoon plek voor zijn. Vind ik. In een wereld die schreeuwt om snelheid, is vertragen de ultieme disruptieve draad. Dat is knap als je dat lukt, en met vallen opstaan zal dat best gaan. Doen wat jij wil en goed voelt zal op de lange termijn het beste werken. Daar ben ik van overtuigd. Welke andere weg is er?

Of we nu schrijven over de filosofie van eigenaarschap of over de kunst van het vertragen - de inhoud moet beklijven hier. Hier bouwen we aan een fundament van teksten en beelden die niet onderhevig zijn aan de grillen van een algoritme. Fingers crossed!!

Pinterest: de Serene Zoekmachine voor de Future Self

Terwijl sociale platforms draaien op FOMO, draait Pinterest op intentie. Het is de bibliotheek van het internet. Een Pin leeft gemiddeld 4 maanden en blijft jarenlang vindbaar via zoekmachines. Ik kan er alles van weten want ik weet nog niet veel van Pinterest. Wat ik wél weet is dat ik met onze shop ooit alles had gesynct met Pinterest. Daar heb ik toen weinig mee gedaan, want was 8 jaar geleden niet meer zo hot, maar jeetje toen ik weer inlogde een paar weken geleden… Wat een views en activiteit. Zonder ook maar iets te doen dus. Daarnaast heb ik me ook laten vertellen dat Pinterest weer helemaal terug van weggeweest is dus ook hier ga ik helemaal happy mee verder. Het werk blijft lekker bestaan, mensen onthouden je en komen er misschien jaren later nog op terug. Hele andere beleving. Geen haast, veel inspiratie, rustgevend en gewoon helemaal top. Benieuwd hoe we daar, naast de shop, onze stem in een mooie vorm kunnen gieten.

Vrouwen tussen de 25 en 55 scrollen hier niet om te vergelijken met een onrealistisch ideaalbeeld, maar om hun leven te plannen. Dit is wat ik me heb laten vertellen iig. Een soort mooi moodboard maken, een levend moodboard. Dit heb ik me laten vertellen in ieder geval, ook specifiek voor deze leeftijdscategorie. Wat de rest doet heb ik me (nog) niet in verdiept. Heel nieuwsgierig dus hiernaar.

Blijkbaar wordt er veel gezocht naar Intentional Living en Quiet Luxury. 2 up and coming termen in ons vocabulaire en dus ook zeker op Pinterest. Vrouwen zoeken hier om hun eigen verhaal vorm te geven. Past precies bij onze intentie hier én daar. Klinkt als een perfectie match en synergy tussen deze verschillende platforms voor ons. Ik denk haast dat we hier de rust en intentie kunnen terugvinden die op bijvoorbeeld Instagram verloren is gegaan tussen de bots en commerciële ruis. Voor een merk dat draait om ambacht, made-to-order en personalisatie is Pinterest de plek waar onze visuele taal echt tot zijn recht gaat komen. Kan niet anders.

Hoe we onze Waarde terugwinnen: De shift naar eigenaarschap

In de marketing van de afgelopen jaren zijn we ‘huurders’ geweest. We bouwden een community op het land van een ander. Als Meta morgen besluiten de regels te veranderen (wat ze constant doen) ben je je toegang kwijt. Bij Substack worden we weer ‘eigenaren’. Je email is de sleutel tot een directe, ongefilterde dialoog. Dit is een hele fijne vorm van digital wellbeing: weten dat je bereik niet afhankelijk is van een gunst, maar van de waarde die je biedt.

Aanbevolen essays voor de nieuwsgierigen:

• The Age of Algorithmic Anxiety: Hoe we onze creativiteit terugwinnen van de machine (via The New Yorker)

• The Attention Economy: De politiek achter onze schermtijd (via Wired)

Verder lezen op onze eigen Lux Edit:

Voor wie meer wil weten over de achtergrond van onze keuzes, de verhalen achter onze ontwerpen, een shop die vol in de lift zit en vollop in ontwikkeling is hebben we onze lux Edit uitgebreid. We zijn druk bezig ook met een paar nieuwe collecties en de productbeschrijvingen dus je kunt je lol op! Maar in de lux Edit duiken we bijvoorbeeld ook dieper in de esthetiek en filosofie die de basis vormt voor alles wat we doen. Over duurzaamheid, inclusieve luxe, 14k gold filled en waarom dat de ideale golden mean is, waarom personalisatie belangrijk is, waarom onze naam lux& luz is etc… Veel, veel maar wel leuk. En zoooo fijn om lekker creatief bezig te zijn en alles met elkaar te laten spreken. Het voelt als een klein wonder en een adem die ik eindelijk uitblaas. Dit is echt een next level step waar ik heel blij van wordt.

De Toekomst is slow marketing: Een uitnodiging

De ‘Digital' Deceleration’ is ingezet. We kiezen voor Intentional Living. Voor de vrouw die haar geld en tijd juist wil besteden, op de manier die jij kiest. Niet wat voor je wordt gekozen en voorgehouden. Even bij jezelf inchecken en er is geen weg meer terug naar de leegte van het oude algoritme, toch? En zo niet maar je wil het wel, oefening baart kunst. Het is mij redelijk vlot gelukt en daar sta ik eigenlijk van te kijken. Hoe leeg was het dan wel niet precies? Jeetje… Ik wil niet alleen maar dingen maken die mooi zijn, ik wil een leven leiden dat echt is.

Subscribe now

Ik nodig je graag uit hier bij PARELS! Want net als de stukken die ik koester bij lux&luz, is jouw verhaal ook nooit af, maar het verdient wel een podium dat haar glans behoudt. Ga met me mee. Ontdek de rust van een inbox die je meeneemt en inspireert, laat lachen, huilen en rare vragen stelt om tot nieuwe inzichten te komen. Een inbox die met fijne essays komt meningen, nieuwe dingen, oude dingen.. Laten we samen bouwen aan een digitale wereld die ons daadwerkelijke verrijkt.

PS: PARELS en lux & luz zijn er allebei voor de vrouw die haar eigen koers vaart. Draag je onze capsule? Tag ons en word onderdeel van de community die kiest voor inhoud boven algoritmes. #luxandluz

En nog een kleine PS: klik op de foto hieronder en je komt terecht in onze shop waar je 4 initiaal armbandjes kunt bestellen voor de prijs van 3. Dat hoeft echt nu niet, dat is namelijk altijd zo :)

En klik op deze prachtige Parel met haar handen voor haar mond om lekker verder te kijken bij Pinterest…

De sleutel is in de geschiedenis van de vrouw een fascinerend ding. Vroeger rammelde hij aan de rokken van de huishoudster als symbool van haar takenpakket—ze beheerde de linnenkast, de kelder, de voorraad. Ze was de bewaarder van spullen, maar zelden de eigenaar van haar eigen ruimte. Vandaag de dag is de sleutel gelukkig getransformeerd. Hij is niet langer een instrument van beheer, maar een symbool van autonomie.

De Kamer voor Jezelf (met een slot erop)

Virginia Woolf zei het al: een vrouw heeft een eigen kamer nodig. Maar laten we die kamer eens moderner bekijken. Die kamer is niet alleen een fysieke plek, maar ook je mentale ruimte. In een wereld die via 100 notificaties per uur aan je mouw trekt, is de sleutel het krachtigste object dat je bezit. Waarom? Omdat jij bepaalt wie de drempel overgaat.

Toegankelijkheid wordt vaak gezien als een deugd voor vrouwen. We moeten ‘benaderbaar’ zijn, ‘openstaan’ voor feedback en altijd ‘verbinding’ maken. Maar de meest interessante mensen die ik ken, zijn juist degenen die hun deuren selectief openen. Er zit een enorme speelsheid in die grens. Het maakt de uitnodiging aan een ander veel kostbaarder. “Ik laat je binnen,” betekent pas iets als je ook de macht hebt om te zeggen: “Vandaag even niet.”

De Sleutel van Blauwbaard en Andere Ontdekkingen

In sprookjes (hallo Clarissa Pinkola Estés) is de sleutel vaak het begin van alle ellende én alle bevrijding. De jonge vrouw die de verboden kamer opent, vindt daar haar eigen instincten terug. Die kamers in onszelf—waar onze woede, onze wildste plannen en onze ongetemde ideeën wonen—hebben bescherming nodig. Niet omdat ze eng zijn, maar omdat ze heilig zijn.

Het dragen van een symbool, zoals een subtiele sleutel aan een ketting, is een knipoog naar die innerlijke poortwachter. Het hoeft niet zwaar te zijn. Het mag een speelse herinnering zijn terwijl je in de spiegel kijkt: Ik heb de code. Ik bezit de toegang.

De Parels Leeslijst: Voor op je nachtkastje. Geen stoffige theorieën, maar boeken die je laten nadenken over jouw eigen drempels:

1. Virginia Woolf – A Room of One’s Own: De moeder van alle pleidooien voor eigen ruimte. Kort, scherp en nog steeds pijnlijk actueel.

2. Katherine May – Wintering: Over de kunst van het je terugtrekken. Soms moet de deur dicht om binnen de kachel aan te kunnen steken.

3. Glennon Doyle – Ongetemd: Een vurig pleidooi om de kooien (en deuren) te verlaten die anderen voor ons hebben bedacht.

4. Clarissa Pinkola Estés – Vrouwen die rennen met de wolven: Pak het hoofdstuk over de sleutels erbij. Het is de ultieme gids voor je intuïtie.

5. Rebecca Solnit – A Field Guide to Getting Lost: Omdat je soms de deur achter je dicht moet trekken en gewoon moet verdwalen om jezelf terug te vinden.

Het leven is leuker als je niet voor iedereen een open boek bent. Wees een bibliotheek waar mensen een pasje voor nodig hebben. Beheer je eigen drempel, speel met je grenzen en vergeet niet: de sleutel past maar op één slot, en dat is van jou.

Sommige politieke discussies blijven helaas nooit echt politiek. Ze eindigen altijd bij het lichaam en leven van vrouwen.

Welkom op mijn Substack! De plek waar mijn chaos, verhalen, inzichten, levenservaringen én hartstochtelijke meningen een fijne plek proberen te bemachtigen in deze wereld. Want het kan nog weleens lastig zijn om door de bomen het bos nog te zien. Geen nep perfectie of algemene waarheden die voor iedereen kunnen gelden, maar een echte persoonlijke noot. De groei en reis de we doormaken als vrouw zijnde in, laten we eerlijk zijn, een wereld die voor mannen is gemaakt.

Van kleine meisjes, waar vaak ongewild van alles op wordt geprojecteerd, tot wijze en ongetemde vrouwen. En alles wat daartussen zit. Of zich juist buiten deze lijnen beweegt; inclusiviteit en diversiteit zijn grote goederen maar we zijn er nog lang niet.

Met nu ook 1 voet in de perimenopauze is er wederom iets ontstaan in mijn leven waar mensen geen weet, en dus vaak weinig begrip voor hebben. Ook ikzelf weet er (nog) niet genoeg van. Voor hilarische verhalen achteraf wel leuk, maar verder in de momenten vaak echt heel heftig en onherkenbaar. Ik heb dan ook enorm het idee dat we in Nederland best wel achterlopen met hoe we hiermee omgaan in de maatschappij. Wel weer een mooi startpunt voor verdere groei, want zonder wrijving geen glans zeggen ze. En die wrijving, die ken ik maar al te goed. En ik denk menig vrouw met mij. Dit komt mede doordat ik een nogal uitgesproken persoonlijkheid heb, en mijn mening ook graag verkondig. Dit wordt niet altijd gewaardeerd helaas. En hierin detecteer ik direct een heleboel seksisme. IYKYK (lees: If You Know You Know, voor de 40-plussers onder ons :))

Maar ik ben er standvastig van overtuigd dat ik mijn mening niet zomaar te grabbel gooi. Ik denk overal over na. Betekent níet dat ik koppig ben of vastgeroest in mijn eigen ideeën en idealen. Juist het tegenovergestelde is waar. Wel is mijn mening altijd onderbouwd en roep ik niet zomaar iets. Ik sta open voor alle andere inzichten, meningen etc.. Om meer te leren, dieper te graven en verder te groeien.

Het werkt 2 kanten op. Het gesprek aan gaan en plek in durven te nemen. Vooral dat laatste is nog vaak wel een ding merk ik. De maatschappij waarin wij opgroeien, en dus vrouw worden, verwacht van ons hele andere dingen dan van mannen. En dat is prima. Er wordt alleen over het algemeen meer waarde gehecht aan de taken die mannen toebedeeld hebben gekregen. En daar gaat het mis en is frustrerend. Óók voor mannen. Meer stilstaan bij deze alledaagse dingetjes is voor niemand slecht. Het kan enkel bevrijdend werken. Want hoe we ons verhouden tot onze directe omgeving en de maatschappij als geheel, heeft enorme impact op je zelfbeeld. Wanneer je je daar meer van bewust bent en in staat bent bepaalde zaken van je af te schudden…

Wat blijft er dan over? Wie ben je? En misschien nog wel het belangrijkste: wat WIL je precies? De reis naar deze antwoorden toe alleen al is de moeite waard volgens mij. En wat een enorm privilege als je hier de tijd voor kan vrijmaken én de energie. Want dat is zeker niet voor iedereen mogelijk. De hele geschiedenis is voornamelijk door mannen geschreven, wat blijft er voor ons over? We leven nu in een tijd waarin er gelukkig wel meer vrouwen zijn die zaken kunnen opschrijven, benoemen, bespreken én tijd hebben om meer plek in te nemen. Meer parels te kunnen delen. Iedereen heeft echt haar eigen parels van wijsheden, grappige verhalen, paden afgegaan waarvan je nooit dacht die te moeten bewandelen, het besef dat je je eigen moeder ineens heel goed begrijpt… .

Misschien wel 1 van de grootste redenen om deze nieuwsbrief te starten. Het is enorm spannend om jezelf zo bloot te geven en kwetsbaar op te stellen. Maar daar begint ook juist ook persoonlijke groei en bijvoorbeeld mijn bewondering voor andere vrouwen. Ook de vrouwen die wel impact, maar niet een echte stem hebben gehad. Vrouwen zoals Ann Lee die, ongeletterd zelfs, een religieuze en spirituele sekte heeft opgebouwd vanuit Engeland naar de USA. Een fantastisch verhaal, maar helaas is er vanuit Ann Lee zelf vrij weinig bekend. Niet wat er in haar hoofd om is gegaan, alles wat we weten is vanuit derden opgeschreven. Desalniettemin geeft het ons wel een idee van wat we niet weten van onze eigen geschiedenis. En dat geeft stof tot nadenken. Een mooie pareltje van een feit, want we zijn vaak veel sterker dan we denken. Gelukkig.

Iedereen is anders, komt ergens anders vandaan en neemt verschillende dingen mee. Deze nieuwsbrief gaat over, en is voor, de individualiteit van de VROUW. Want dat we niet allemaal hetzelfde zijn, wordt nog weleens vergeten. Of niet genoeg bij stilgestaan.

Met mijn 41 jaar, 2 kinderen, een scheiding (én hereniging), wereldreizen, naar buitenland + weer terug verhuizen en meerdere abortussen heb ik inmiddels heel veel geleerd.

Het grootste inzicht tot nu toe is dat er altijd nog heel veel te leren valt :) Dus naast mijn hersenspinsels laat ik me hier ook graag inspireren door anderen. Daarom ook geen duidelijke lijn over welk onderwerp exact of in welke vorm ik dan ook alles ga gieten. Het zal van lijstjes, tot achtergrondverhalen, tot uitgesproken meningen gaan. Essay’s, hot topics, columns en verdere gedachtes.

Ik neem je graag mee in deze whirlwind van een nieuwsbrief. Minimaal 2 keer per week in je inbox! Ik heb helemaal zin in dit passie project en ben heel benieuwd waar het mij gaat brengen. Ken je iemand voor wie dit misschien ook leuk is om te volgen en/of wat toe te voegen heeft?

Als allereerste onderwerp later deze week; nieuwe vriendschappen die ontstaan op verschillende (onverwachte) momenten in het leven. En vriendschappen die verdwijnen op cruciale momenten. Periodes zonder echte vriendschappen. Benieuwd naar hele persoonlijke (en eerlijke gezegd ook pijnlijke) ervaringen op dit gebied?

Meld je aan en zoek en ontdek verder met mij!