Ja, dat snap ik. Maar volgens mij zit daar precies het verschil: niet het loket willen zijn, en wél willen zien waar dat loket overal gebouwd wordt.
Dat gesprek met je moeder dat je gisteren noemde vond ik daarin ook mooi. Dat is iets anders dan inspraak opeisen; dat is proberen te begrijpen wat er onder zo’n onderwerp ligt.
Hahaha nou he. Maar precies daarom blijven woorden zo interessant.
Want het gaat uiteindelijk steeds om wie de definities mag bepalen: wanneer iets verantwoordelijkheid heet, wanneer iets egoïsme heet, wanneer iets zorg heet, wanneer iets vrijheid heet.
En blijkbaar moet vrouwelijke autonomie in sommige hoofden eerst nog even langs een loket waar wordt gecontroleerd of er wel genoeg schuld, zwaarte en gepaste innerlijke strijd aan vastzit. Doodvermoeiend 🙃
Dank je wel! En wat fijn dat je dit eruit haalt, want dit raakt voor mij precies aan dat vreemde morele rekenwerk rondom vrouwenlichamen.
Eerst wordt verantwoordelijkheid bijna volledig bij vrouwen neergelegd, en zodra een vrouw vervolgens zélf een grens trekt, moet ze ineens bewijzen dat die grens zwaar genoeg, zuiver genoeg of pijnlijk genoeg was.
Alsof vrijheid pas acceptabel wordt wanneer ze eerst langs een soort calvinistisch keuringsloket is geweest.
Dat vind ik misschien nog wel het meest verstikkende eraan.
🤍
Wat een goed stuk!
Dank je wel, wat fijn om te horen 🤍
Het was een lang stuk om te schrijven, dus extra mooi als het zo binnenkomt.
Ja, dat snap ik. Maar volgens mij zit daar precies het verschil: niet het loket willen zijn, en wél willen zien waar dat loket overal gebouwd wordt.
Dat gesprek met je moeder dat je gisteren noemde vond ik daarin ook mooi. Dat is iets anders dan inspraak opeisen; dat is proberen te begrijpen wat er onder zo’n onderwerp ligt.
Hahaha nou he. Maar precies daarom blijven woorden zo interessant.
Want het gaat uiteindelijk steeds om wie de definities mag bepalen: wanneer iets verantwoordelijkheid heet, wanneer iets egoïsme heet, wanneer iets zorg heet, wanneer iets vrijheid heet.
En blijkbaar moet vrouwelijke autonomie in sommige hoofden eerst nog even langs een loket waar wordt gecontroleerd of er wel genoeg schuld, zwaarte en gepaste innerlijke strijd aan vastzit. Doodvermoeiend 🙃
Dank je wel! En wat fijn dat je dit eruit haalt, want dit raakt voor mij precies aan dat vreemde morele rekenwerk rondom vrouwenlichamen.
Eerst wordt verantwoordelijkheid bijna volledig bij vrouwen neergelegd, en zodra een vrouw vervolgens zélf een grens trekt, moet ze ineens bewijzen dat die grens zwaar genoeg, zuiver genoeg of pijnlijk genoeg was.
Alsof vrijheid pas acceptabel wordt wanneer ze eerst langs een soort calvinistisch keuringsloket is geweest.
Dat vind ik misschien nog wel het meest verstikkende eraan.