Zaterdag liepen zo’n tweehonderd mannen door Amsterdam voor de veiligheid van vrouwen.
Of preciezer: mannen liepen door Amsterdam om vrouwen te laten zien dat mannen voor hun veiligheid staan.
Dat is niet mijn formulering. De organisator zei tegen AT5 dat uitsluitend mannen meeliepen omdat dat ‘visueel sterker’ zou zijn: dan konden vrouwen zien dat juist mannen voor hun veiligheid staan.
Op de website wordt het nóg mooier.
Vrouwen mochten vooraf hun verhalen over onveiligheid delen. Vervolgens was het de bedoeling dat wij op het Museumplein getuige zouden zijn van de mannen.
‘De mannen lopen voor ons.’
En dat kon voor vrouwen zelfs ‘helend’ zijn. Volgens deze mannen.
We hebben vrouwengeweld dus inmiddels zo krom gerebrand dat vrouwen hun trauma mogen aanleveren, mannen daar vervolgens zichtbaar iets mee doen en wij aan het einde mogen komen kijken hoe goed dat voelt.
Een soort live TED Talk over verantwoordelijkheid, maar dan moeten degenen die de gevolgen dragen ook nog even applaudisseren voor de persoonlijke groei.
De organisatie wil van mannen weer ‘beschermers’ maken: bieders van veiligheid in plaats van bedreiging. Tegelijk zegt ze zelf dat het grootste deel van de onveiligheid door mannen wordt veroorzaakt.
Dáár zit natuurlijk exact het probleem.
Vrouwen hebben geen algemene behoefte aan een man die vóór hen gaat staan. Als wij tegen iets beschermd moeten worden, is dat disproportioneel vaak tegen gedrag van mannen.
Dat probleem los je niet op door mannen óók de heroïsche tegenrol te geven. Want, en dat bewijst dit maar weer eens, die pakken ze maar al te graag en gretig op én kijken absoluut niet naar wat ze écht zouden kunnen doen. Nee. Zij willen zich graag een ‘beschermer’ voelen dus roepen ze zichzelf uit tot ‘beschermer’. Vrouwen mochten niet eens meelopen.
Dader en redder dus in hetzelfde verhaal. Handig.
De relevante opdracht is uiteraard veel saaier en waarschijnlijk lastiger. In het NRC werd beschreven hoe een verkeersleider die voor de mars uit liep een paar vrouwen na riep. Niemand in de mannenmars die dit hoorde uiteraard en er dan ook iets mee deed. De opdracht voor iedereen die wel echt iets wil doen is daarom veel simpeler en minder bombastisch:
Spreek je vriend aan.
Lach niet mee.
Merk seksisme op wanneer er geen vrouw in de kamer staat.
Zie een grens niet als het begin van een onderhandeling.
Vraag niet pas naar consent wanneer iemand hard genoeg ‘nee’ heeft gezegd.
Stop met vrouwenveiligheid behandelen als iets wat mannen aan vrouwen geven.
Geen mars nodig. Geen veren. Ook geen nieuwe identiteit.
Geen vrouw op het Museumplein die moet voelen wat jouw verantwoordelijkheid met háár doet.
Gewoon ander gedrag. De mannenmars zegt dat veiligheid niet alleen de verantwoordelijkheid van vrouwen is.
Klopt.
Maar verantwoordelijkheid nemen betekent niet jezelf vervolgens tot de beschermer van vrouwen kronen. Jezelf even op een podium hijsen, dat is natuurlijk veel lekkerder voor deze mannen.
De website stond vol schrikbarende one-liners. Nog steeds denk ik wel maar ik ga ze ook geen kliks meer geven. Duidelijker bestaat niet.
Lees hier verder het heerlijke artikel in het NRC →
Verder lezen →
Bizar hè. Ook als je het spandoek bekijkt op die foto… ze doen alsof zij ‘geheel anders’ zijn. Maar dit en deze mannen vind ik letterlijk erger en vooral ENGER dan de hele manosphere bij elkaar. Ook omdat het werkt… zoveel vrouwen die niet snappen hoe toxic deze shit is en hoe zij seksisme en ook overheersing (wij zijn de ‘beschermers’ vrouwen zijn ‘zwak’) blijkbaar niet zien en zelfs prijzen. Ik vind dat ook echt problematisch.
Mooi artikel 👍
Zo is het maar net: geen bescherming, maar respect van mannen. Dát is wat vrouwen nodig hebben.