Over healing, zelfoptimalisatie en hoe zelfs niets doen langzaam iets werd waar je een soort talent voor nodig lijkt te hebben. Laat mij maar lekker lanterfanten.
Ik vraag me af wat er achter het verlangen van rust zit? Ik vertaal rust voor mezelf naar vertraging. Ik kan dat op dit ogenblik enkel beantwoorden met een vraag: is wat ik doe wel zinvol? Ben ik wel bezig aan een vervullend leven?
Want alleen maar die opvulling en zogenaamde succesvolle bezigheden, ik ben daar een beetje ten einde gelopen.
Waarom doen we zo graag mee met een systeem waarover we permanent klagen?
—-
Het woord “heling” bevat al een diagnose: jij bent niet heel. Er ontbreekt dus iets. Of iets is kapot. Zolang je zoekt naar heel-worden, bevestig je dat je gebroken bent. Maar wat moet dan zonodig hersteld worden?
En in hoeverre moet dat geheeld worden? In hoeverre is er iets dat niet veranderd kan worden en dus alleen maar geaccepteerd dat het er is?
Wat je zegt over “heling als diagnose” vind ik interessant — maar misschien zit daar ook precies het probleem. Dat we alles wat we voelen meteen in een kader van oplossen en verbeteren zetten. Daar gaat het stuk ook over.
Terwijl ik me steeds vaker afvraag of er überhaupt iets mis is om mee te beginnen. Of dat we vooral geleerd hebben dat het niet goed genoeg is zoals het is.
Dat is dus een idee/zienswijze wat ik waardevoller vind dan het concept ‘helen’ (waarover ik geen oordeel vel dat het ene of andere beter/juister of fouter is): er is niets verkeerd met ons/mij. Ik moet niet geheeld worden. Er zijn alleen dingen die ik niet kan/kon aanvaarden. Over mezelf. Of wat er met mij gebeurd is of aangedaan. Of wat er zich in de wereld afspeelt. Dingen in de vorm van oordelen/gedachten hoe het zou moeten zijn of niet zou mogen zijn.
En wanneer ik die dingen toch accepteer, hoe het dus is (gelopen), dat er veel meer mogelijkheden ontstaan dan alleen maar met het “probleem” werken dat moet opgelost worden. Accepteren wilt niet zeggen goedkeuren of bij te pakken neerzitten. Maar ‘ja’ zeggen tegen wat is. Er vrede mee nemen.
Ja, dit is precies hoe ik het ook bedoel. Fijn hoe je het zo verwoordt.
Niet zozeer dat er niets speelt, maar dat het uitgangspunt vaak al is dat er iets “gerepareerd” moet worden, en dat maakt het meteen zwaarder dan nodig.
Wat jij beschrijft voelt voor mij meer als ruimte maken dan oplossen.
En misschien zit daar precies het verschil.
Dank voor het delen 🙏🏻
Denk je dat dat verschil (ruimte vs oplossen) ook is waarom “heling” voor veel mensen zo zwaar kan voelen?
Een interessante vraag. Ik weet niet of ik in de plaats van veel mensen kan spreken. Het is hoe ik er onder andere naar kijk. En wat ik ook niet zelf heb uitgevonden natuurlijk.
Oplossen veronderstelt een probleem. En zodra je een probleem hebt, heb je ook een standaard waaraan je tekortschiet. Heling is denk ik zo: er is een kapotte versie van jou, en een herstelde versie waar je naartoe moet. Dat weegt zolang je die eindversie, dat eindpunt niet bereikt hebt. Voor zover je dat kunt bereiken...
Sommige problemen zijn ook op te lossen natuurlijk: een gebroken been bijvoorbeeld. Dat kan inderdaad geheeld worden. Maar ik denk dat deze kijk op levensvragen tekort schiet.
Hoe ga ik om met wat er is? Als een antwoord is "moest ik 'heel' kunnen zijn of zus of zo, dan zou het makkelijker zijn of opgelost"; dan denk ik dat er waardevollere strategieën zijn. Omdat bij levensvragen de 'herstelde versie' vaak een beeld is dat we zelf hebben geconstrueerd. Geen werkelijkheid, maar een gedachte over hoe het zou moeten zijn. En zolang we die gedachte najagen, leven we niet... we wachten of blijven zoeken.
Ruimte vraagt dat niet. Ruimte begint bij wat er al is. Niet bij wat er mis is.
Aanvaarden is niet per se begrijpen. Het is ook niet oplossen. Het is "ja zeggen" tegen wat is. Aanvaarding vraagt geen eindpunt. Maar je kunt van daaruit wel bewegen. Er zijn altijd mogelijkheden.
Wat een vervullende invulling van mijn ochtend. Proberen woorden te vinden over iets wat ik waardevol vind. 🙏
Dat idee van een ‘herstelde versie’ waar je naartoe zou moeten, alsof er ergens een eindpunt ligt dat je nog niet bereikt hebt. Terwijl dat eindpunt misschien vooral een gedachte is, geen werkelijkheid.
Wat jij zegt over ruimte die begint bij wat er al is, voelt voor mij als precies het tegenovergestelde van veel ‘heling’-taal. Minder oplossen, minder ergens naartoe bewegen maar, wel meer kunnen zijn met wat er al is, zonder dat het eerst anders hoeft.
Ik denk dat we daar eigenlijk hetzelfde aanwijzen, alleen met net andere woorden.
En ergens vraag ik me dan af: maken we het onszelf niet ingewikkelder door te blijven denken dat alles iets moet worden, in plaats van er al te mogen zijn?
Ik weet niet of dit idee voor iedereen moet of kan gelden. Het is hoe ik er tegenwoordig naar kijk en waardevol als levenshouding.
Vrede van zijn is het vertrekpunt, niet de bestemming. Het is de basislijn. En creëren is dan geen must, maar een mogelijkheid. Er zit misschien minder urgentie op om te veranderen op deze manier.
Dat stemmetje dat zich zo bemoeit, ook als je letterlijk niks aan het doen bent. En het is zo taai…zo’n ingesleten gewoonte. Alsof je lichaam niet meer weet hoe stilte voelt zonder dat er iets bij moet. Mooi stuk
Exact. En terwijl je wéét dat je even lekker kan niksen; DOE ik dit wel goed genoeg? Het moet ook wat opleveren toch? Hahaha in ieder geval bij in mijn hoofd... Lastig soms. Even scrollen op je telefoon en de optimalisatie coaches vliegen je om de oren. Niet gek dat dat blijft hangen.
Erg is dat he. En soms zit je al mee op die gedachtentrein zonder dat je het doorhebt. En wat betreft die optimalisatiecoaches… meld me vooral als ik die kant op ga 🙄
Ja dat herken ik wel. Dat je hoofd pas rustiger wordt als er maar één ding overblijft. En tegelijk ook een beetje confronterend dat dat blijkbaar nodig is om er even uit te stappen.
Ik vraag me af wat er achter het verlangen van rust zit? Ik vertaal rust voor mezelf naar vertraging. Ik kan dat op dit ogenblik enkel beantwoorden met een vraag: is wat ik doe wel zinvol? Ben ik wel bezig aan een vervullend leven?
Want alleen maar die opvulling en zogenaamde succesvolle bezigheden, ik ben daar een beetje ten einde gelopen.
Waarom doen we zo graag mee met een systeem waarover we permanent klagen?
—-
Het woord “heling” bevat al een diagnose: jij bent niet heel. Er ontbreekt dus iets. Of iets is kapot. Zolang je zoekt naar heel-worden, bevestig je dat je gebroken bent. Maar wat moet dan zonodig hersteld worden?
En in hoeverre moet dat geheeld worden? In hoeverre is er iets dat niet veranderd kan worden en dus alleen maar geaccepteerd dat het er is?
Dank voor het artikel. Het doet me nadenken! 🙏
Mooie vragen.
Wat je zegt over “heling als diagnose” vind ik interessant — maar misschien zit daar ook precies het probleem. Dat we alles wat we voelen meteen in een kader van oplossen en verbeteren zetten. Daar gaat het stuk ook over.
Terwijl ik me steeds vaker afvraag of er überhaupt iets mis is om mee te beginnen. Of dat we vooral geleerd hebben dat het niet goed genoeg is zoals het is.
Dat is dus een idee/zienswijze wat ik waardevoller vind dan het concept ‘helen’ (waarover ik geen oordeel vel dat het ene of andere beter/juister of fouter is): er is niets verkeerd met ons/mij. Ik moet niet geheeld worden. Er zijn alleen dingen die ik niet kan/kon aanvaarden. Over mezelf. Of wat er met mij gebeurd is of aangedaan. Of wat er zich in de wereld afspeelt. Dingen in de vorm van oordelen/gedachten hoe het zou moeten zijn of niet zou mogen zijn.
En wanneer ik die dingen toch accepteer, hoe het dus is (gelopen), dat er veel meer mogelijkheden ontstaan dan alleen maar met het “probleem” werken dat moet opgelost worden. Accepteren wilt niet zeggen goedkeuren of bij te pakken neerzitten. Maar ‘ja’ zeggen tegen wat is. Er vrede mee nemen.
Hoe is dit om te lezen?
Ja, dit is precies hoe ik het ook bedoel. Fijn hoe je het zo verwoordt.
Niet zozeer dat er niets speelt, maar dat het uitgangspunt vaak al is dat er iets “gerepareerd” moet worden, en dat maakt het meteen zwaarder dan nodig.
Wat jij beschrijft voelt voor mij meer als ruimte maken dan oplossen.
En misschien zit daar precies het verschil.
Dank voor het delen 🙏🏻
Denk je dat dat verschil (ruimte vs oplossen) ook is waarom “heling” voor veel mensen zo zwaar kan voelen?
Een interessante vraag. Ik weet niet of ik in de plaats van veel mensen kan spreken. Het is hoe ik er onder andere naar kijk. En wat ik ook niet zelf heb uitgevonden natuurlijk.
Oplossen veronderstelt een probleem. En zodra je een probleem hebt, heb je ook een standaard waaraan je tekortschiet. Heling is denk ik zo: er is een kapotte versie van jou, en een herstelde versie waar je naartoe moet. Dat weegt zolang je die eindversie, dat eindpunt niet bereikt hebt. Voor zover je dat kunt bereiken...
Sommige problemen zijn ook op te lossen natuurlijk: een gebroken been bijvoorbeeld. Dat kan inderdaad geheeld worden. Maar ik denk dat deze kijk op levensvragen tekort schiet.
Hoe ga ik om met wat er is? Als een antwoord is "moest ik 'heel' kunnen zijn of zus of zo, dan zou het makkelijker zijn of opgelost"; dan denk ik dat er waardevollere strategieën zijn. Omdat bij levensvragen de 'herstelde versie' vaak een beeld is dat we zelf hebben geconstrueerd. Geen werkelijkheid, maar een gedachte over hoe het zou moeten zijn. En zolang we die gedachte najagen, leven we niet... we wachten of blijven zoeken.
Ruimte vraagt dat niet. Ruimte begint bij wat er al is. Niet bij wat er mis is.
Aanvaarden is niet per se begrijpen. Het is ook niet oplossen. Het is "ja zeggen" tegen wat is. Aanvaarding vraagt geen eindpunt. Maar je kunt van daaruit wel bewegen. Er zijn altijd mogelijkheden.
Wat een vervullende invulling van mijn ochtend. Proberen woorden te vinden over iets wat ik waardevol vind. 🙏
Hoe is dit om te lezen?
Ja, dit raakt precies waar het voor mij schuurt.
Dat idee van een ‘herstelde versie’ waar je naartoe zou moeten, alsof er ergens een eindpunt ligt dat je nog niet bereikt hebt. Terwijl dat eindpunt misschien vooral een gedachte is, geen werkelijkheid.
Wat jij zegt over ruimte die begint bij wat er al is, voelt voor mij als precies het tegenovergestelde van veel ‘heling’-taal. Minder oplossen, minder ergens naartoe bewegen maar, wel meer kunnen zijn met wat er al is, zonder dat het eerst anders hoeft.
Ik denk dat we daar eigenlijk hetzelfde aanwijzen, alleen met net andere woorden.
En ergens vraag ik me dan af: maken we het onszelf niet ingewikkelder door te blijven denken dat alles iets moet worden, in plaats van er al te mogen zijn?
Ik weet niet of dit idee voor iedereen moet of kan gelden. Het is hoe ik er tegenwoordig naar kijk en waardevol als levenshouding.
Vrede van zijn is het vertrekpunt, niet de bestemming. Het is de basislijn. En creëren is dan geen must, maar een mogelijkheid. Er zit misschien minder urgentie op om te veranderen op deze manier.
Dat stemmetje dat zich zo bemoeit, ook als je letterlijk niks aan het doen bent. En het is zo taai…zo’n ingesleten gewoonte. Alsof je lichaam niet meer weet hoe stilte voelt zonder dat er iets bij moet. Mooi stuk
✨
Exact. En terwijl je wéét dat je even lekker kan niksen; DOE ik dit wel goed genoeg? Het moet ook wat opleveren toch? Hahaha in ieder geval bij in mijn hoofd... Lastig soms. Even scrollen op je telefoon en de optimalisatie coaches vliegen je om de oren. Niet gek dat dat blijft hangen.
Erg is dat he. En soms zit je al mee op die gedachtentrein zonder dat je het doorhebt. En wat betreft die optimalisatiecoaches… meld me vooral als ik die kant op ga 🙄
Dat je er al in zit vóór je het doorhebt. Alsof het de standaardstand is geworden.
En dat hele optimaliseren voelt soms bijna als een soort achtergrondruis waar je je pas bewust van wordt als het even stil is.
Yes😅
Grappig hoe vaak “rust” tegenwoordig iets is waar je actief moeite voor moet doen ✨️
Eens. Ik heb het (iets cynischer) benoemd (bedoeld in ieder geval) in mijn post van eerder vandaag.
https://substack.com/@tim078/note/c-244408983?r=fwygk&utm_source=notes-share-action&utm_medium=web
Ja dat herken ik wel. Dat je hoofd pas rustiger wordt als er maar één ding overblijft. En tegelijk ook een beetje confronterend dat dat blijkbaar nodig is om er even uit te stappen.