De grote curatie
Over de luxe van dé klik (en de schuring van het afscheid)
Ik dacht altijd dat verliefheid een exclusief recht was van de romantiek. Maar op mijn veertigste beleef ik mijn meest intense romances zonder de complicaties van een gedeelde hypotheek. Ik heb het over de vriendschap die inslaat als een bliksem bij heldere hemel. Geen beleefdheidsfase, geen opbouw. Alleen maar een heerlijk: O, daar ben je.
Maar tegelijkertijd: die nieuwe liefde schuurt soms tegen het oude. Terwijl je hart sneller klopt van die nieuwe, diepe klik, knaagt er binnenin iets anders. Het is de interne wrijving van het ontgroeien.
Het schuren van het schuldgevoel
Er is een taboe op vriendschappen die simpelweg… op zijn. Zonder groot drama. Zonder die dramatische ruzie waar je duidelijk een punt achter kunt zetten. En dat voelt lullig. Je zit tegenover iemand die technisch gezien niets ‘fout’ doet. En toch wil je weg. Je voelt je een verrader terwijl je naar de klok kijkt en hoopt dat het wijntje sneller op is dan het gesprek.
Ben ik de bitch? Ben ik koud geworden? Die interne dialoog is de zandkorrel die schuurt. Maar die misschien wel een parel gaat worden? Het is de irritatie van een jas die nooit écht goed zat maar, die nu echt knelt om de schouders. JE probeert jezelf nog in die oude vorm te dwingen, terwijl het kraakt aan alle kanten. De wrijving ontstaat omdat je loyaal wilt zijn aan het verleden, terwijl je ziel al drie straten verderop is.
Waarom ‘geen tijd’ een leugen is
Laten we stoppen met zeggen dat het druk hebben. Het is een kwestie van energie, niet van minuten op de klok. We hebben allemaal die ene vriendschap die voelt als een soort van administratieve tast. Een gesprek dat je energie kost in plaats van geeft.
Het is voor niemand rechtvaardig om die toneelstukjes op te blijven voeren. Voor jezelf niet en al helemaal niet voor de ander. Het is de ultieme vorm van desinteresse om tegenover iemand te zitten terwijl je mentaal al bezig bent met je boodschappenlijstje. Je houdt de ander bezet met een vriendschap die je eigenlijk allang hebt opgegeven. Dat is niet loyaal; dat is een gebrek aan eerlijkheid. We hebben maar een beperkte hoeveelheid emotionele bandbreedte. Elke minuut die je verspilt aan een vriendschap die aanvoelt als een invuloefening, is een minuut die je niet kunt geven aan de mensen die je écht zien.
De informatie-makelaar
En dan heb je de (even een nepnaam) Sophies van deze wereld. Sophie is begin veertig, draagt haar dure kleding als een harnas en handelt in de enige valuta die haar nog relevant houdt: jouw kwetsbaarheid. Bij haar de wrijving anders, die is giftig. Ze verzamelt je geheimen, klaar om ze te ruilen voor een moment van aandacht aan een andere tafel.
Haar paniek als ze merkt dat ze een keer niet in de loop zit is heel treurig. Maar de realiteit is simpel: mijn woorden zijn te duur voor haar handel. De interne strijd om het netjes te houden is voorbij.
De turbulentie van de klik
Het meest verwarrende? Dat die moeilijke kant van jezelf - die kritische, veeleisende vrouw - ineens volledig verdwijnt als je die nieuwe klik vindt. Blijkbaar ligt het niet aan je onvermogen om te verbinden. Blijkbaar ben je niet ‘moeilijk’ en heb je wel tijd en energie. Je bent veranderd van frequentie.
Als je haar ontmoet, die vriendschappelijke romance, dan valt al die wrijving gewoon weg. Je hoeft de geschiedenislessen niet te herhalen, deze vrouw ziet de versie van jou die vanmorgen met een wild plan in de spiegel keek. De herkenning is daar ineens, en zo rauw en echt, dat het bijna pijn doet. Maar precies op de juiste manier en ook met heel veel blijdschap.
De geboren Parel
En soms komt de wrijving tot rust. Neem Isabel. We waren onafscheidelijk vanaf de zandbak, tot jaloezie - die venijnige, jonge onzekerheid - de boel 15 jaar geleden vakkundig saboteerde. We moesten even los van elkaar. Misschien zoals dat bij pubers ook vaak nodig is. Je moet jezelf soms leren kennen en leren zien in een ander licht. Los van de basis. We lieten los omdat de wrijving te heet werd.
Vandaag zijn we terug. De korrel zand van vroeger is bedankt met laagjes leven, ervaring en volwassenheid. We vonden elkaar terug als de vrouwen die we nu zijn. Isabel is weer 1 van mijn ankers, maar dan met de echtheid en diepgang van nu. De wrijving van toen heeft de parel van nu gemaakt.
Dit is de luxe van de bewuste keuze. We zijn absoluut niet tegen chaos, maar wel scherper met onze tijd en energie. Het leven als een soort atelier. We schaven, polijsten, we laten het schuren tot het glanst.
Het leven is simpel weg te kort voor plichtmatige appjes en gesprekken die niets meer toevoegen. We groeien, vinden onze weg, leren onszelf kennen, veranderen weer… Niets staat vast. Dat is mooi, maar ook niet. Ik kies wel voor die romance van de vriendschap. Het is zo mooi om dat nog zo organisch mee te maken. Een blik van herkenning op een feestje naar elkaar toe, ‘hoi’ zeggen en het gelijk weten. Dit is mijn vriendin. Nieuwe vriendin.
Met dank aan al mijn Parels! Oude, nieuwe en toekomstige!
De curatie: leesvoer
The Course of Love - Alain de Botton
Waarom: De Botton is een meester van het ontleden van menselijke dynamieken. Hoewel het over romantiek gaat is zijn analyse van hoe we projecteren en ontgoocheld raken heel goed door te vertalen naar vriendschap.
Conversations on Love - Natasha Lunn
Waarom: Een prachtige collage van essays en intervieuws (oa met Philippa Perry en Dolly Alderton). Het hoofdstuk over vriendschap en hoe we elkaar door verschillende seizoenen van het leven dragen is de ultieme zalf voor het eventuele schuldgevoel wat hier soms bij komt kijken.
Waarom: Rauw, eerlijk en intellectueel. Hooks pleit voor een vorm van liefde (ook vriendschappelijk) die gebasseerd is op integriteit en groei in plaats van op veilige, plichtmatige gewoontes.
Dit essay is onderdeel van PARELS. Een verkenning van dat wat schuurt en glanst. Benieuwd naar de fysieke vertaling van de deze verhalen? Nog vol in ontwikkeling maar ook een heel eind klaar. Net zoals ik ;) Ontdek de &you filosofie in onze shop en community: lux-luz.nl