Enorm met je eens. Ja vaker wel dan niet. Het is vooral dit wat mensen schuldgevoel aanpraat (je krijgt later spijt). Het is bijna schuld inducerend om dat als argument te gebruiken om de rechten van vrouwen te beperken (en enorm paternalistisch/patriarchaal).
Dat laatste zag je terug in de bedenkingen van Juul Op den Kamp in de docu: hoeksteen van de samenleving. De prijs die (vaker vrouwen) betalen voor het moederschap. Waarop de zoon Thomas Jr. nog enigzins z'n vader tegen durft te spreken als ie zegt: blijkbaar accepteren we dat als samenleving..
Yes, precies zo. We zijn het verdacht vaak eens geloof ik, dus misschien zitten we inmiddels in een comfortabele echo chamber — maar wel eentje met goede argumenten 😉
Ik heb Hoeksteen van de samenleving nog niet gezien, maar die gaat nu op mijn lijst. Wat je zegt over spijt vind ik heel raak: “je krijgt later spijt” klinkt als zorg, maar is bijna direct al schuld-inducerend. Alsof vrouwen beschermd moeten worden tegen hun toekomstige zelf. Zó paternalistisch.
En ja: de prijs van moederschap wordt maatschappelijk nog steeds veel te makkelijk geaccepteerd zolang die vooral door vrouwen wordt betaald.
Hier met mijn moeder een discussie over gehad. En wat bleek, ze was dus voor de bedenktijd omdat ze ook met vrouwen had gesproken die spijt hebben.
Ik heb dat opgezocht en blijkt slechts een hele klein groep te zijn (en mogelijk ook met hindsight).
Ik overigens niet. Precies om reden die je noemt. Niet on staat om die beslissing te nemen, maar wel om moeder te worden. Twisted gedachte natuurlijk.
Goed dat Ierland die bedenktijd afgeschaft heeft.
Ik vind je stuk heel sterk en ben ook voor de autonomie, maar zoals je schrijft lijkt dat dan soms weer tot een soort optimale autonomie te moeten gaan.
Uiteindelijk zijn (en op het gebied van abortus weet ik het zelf natuurlijk niet) we allemaal een vat vol tegenstrijdigheden en dat maakt denk ik ook zulke beslissingen enorm lastig.
Zoals we ook opluchting kunnen hebben als een dierbare overleden is en tegelijkertijd verdrietig zijn. Over relaties die uitgaan en opluchting voelen of opzeggen van je baan.
Zelden is het klip en klaar en soms ook juist wel.
Wat ik zelf overigens wel altijd lastig vind is dat mensen zich genoodzaakt voelen vanwege hun financiële positie, inkomensonzekerheid etc dat is toch iets waar we als samenleving ons voor moeten schamen.
Dat kinderen hebben/krijgen een soort luxe is geworden en abortus de oplossing.
Andrew Yang pleitte in 2020 voor een basisinkomen en kreeg zo (een deel van) de pro life mee. Als er iets pro life is, is er wel voor zorgen dat mensen hun hoofd financieel boven water kunnen houden.
Maar bovenal dat je zelf zeggenschap hebt over je eigen lijf en leden. Lijkt mij een soort van bare minimum.
Bedankt voor je mooie reactie en ook voor het lezen! En veel van wat je benoemt raakt direct aan deel 2. Deel 1 ging voor mij vooral over de binnenwereld: wat je voelt, wat je denkt dat je hoort te voelen, en hoeveel ruis daar al in zit.
Want dat is denk ik ook de kern: het hóéft niet voor iedereen een zware beslissing te zijn. Soms is er juist opluchting, rust of helderheid. En tegelijk is het vaak lastig om nog goed te voelen wat echt van jou komt, en wat je is aangepraat door alles wat er cultureel, politiek, religieus of sociaal omheen hangt.
Deel 2 gaat meer over de buitenwereld: pro-life, controle, anticonceptie, bedenktijd, “samenspraak met arts”, verantwoordelijkheid en de vraag waarom zoveel mensen iets van deze keuze vinden terwijl diezelfde mensen daarna vaak opvallend afwezig zijn.
Wat betreft bedenktijd: je kunt natuurlijk ook zélf bedenktijd nemen of met jezelf afspreken dat je eerst even landt. Daar heb je geen wildvreemde voor nodig. En misschien zijn er net zoveel, of misschien wel meer, vrouwen die spijt hebben van het omgekeerde? Dat lijkt me eerlijk gezegd nóg problematischer. Hoort allemaal ook bij al onze tegenstrijdigheden en keuzes maken. We zijn immers mensen.
Maar dat is iets anders dan een systeem dat vrouwen behandelt alsof hun autonomie pas betrouwbaar is wanneer iemand anders heeft meegekeken.
En daar raakt het natuurlijk ook aan werk, zorg, geld en verdeling. Aan je hele leven eigenlijk. Want als er géén abortus komt, begint het echte leven daarna pas: zorg, inkomen, opvang, werk, mentale belasting, vaderschap, moederschap, alles. Daar zijn veel mensen ineens een stuk minder principieel over.
Vrouwen worden ook niet in hun uppie zwanger. En moeder worden is één ding, maar een zwangerschap dragen, baren en herstellen zijn óók geen kleine dingen. Dat kost vaak jaren van je leven en je lichaam. En dan hebben we het nog niet eens over werkdiscriminatie, zorgverdeling en de manier waarop mannen vaak juist níet minder mogen werken omdat ze kostwinner moeten blijven, terwijl vrouwen juist wél minder gaan werken omdat de zorg ergens moet landen. Voor niemand echt bevrijdend.
Een zin die voor mij belangrijk wordt in deel 2: er wordt niet alleen wel of geen kind geboren — er wordt vooral ook wel of geen moeder geboren.
Mooi dat je hierover schrijft. Het is zo’n persoonlijk en complex onderwerp, vanbinnen en van buitenaf
Maar ik denk ook dat wanneer een vrouw eenmaal een besluit heeft genomen en die stap heeft gezet, gevoelens als opluchting, rust of het idee dat ze weer verder kan, juist ook een mogelijke uitkomst hiervan kunnen zijn. En in de regel lijkt dit mij ook gezond. Ik zou me eerlijk gezegd eerder zorgen maken als er na een abortus alleen maar zwaarte, donkerte en verdriet zou bestaan.
Ieder verhaal is anders. Daarom mag ook iedere ervaring, emotie en verwerking anders zijn. En daar zou ruimte voor moeten zijn, zodat elke vrouw die dit meemaakt er op haar eigen manier mee kan omgaan en het op haar eigen manier kan verwerken.✨
Dankjewel voor deze mooie reactie ✨ Je haalt eigenlijk precies aan waar ik dit stuk voor wilde schrijven. Dat er rondom abortus vaak impliciet verwacht wordt dat er maar één soort gevoel ‘klopt’, terwijl autonomie voor juist betekent dat álle gevoelens bestaansrecht hebben.
Opluchting mag bestaan. Verdriet mag bestaan. Blijdschap mag bestaan. Twijfel ook. Zonder hiërarchie, zonder morele meetlat en zonder dat vrouwen hun ervaring eerst begrijpelijk of geruststellend hoeven te maken voor anderen. Iedere ervaring is anders, en juist daarom verdienen al die verhalen ruimte.
Enorm met je eens. Ja vaker wel dan niet. Het is vooral dit wat mensen schuldgevoel aanpraat (je krijgt later spijt). Het is bijna schuld inducerend om dat als argument te gebruiken om de rechten van vrouwen te beperken (en enorm paternalistisch/patriarchaal).
Dat laatste zag je terug in de bedenkingen van Juul Op den Kamp in de docu: hoeksteen van de samenleving. De prijs die (vaker vrouwen) betalen voor het moederschap. Waarop de zoon Thomas Jr. nog enigzins z'n vader tegen durft te spreken als ie zegt: blijkbaar accepteren we dat als samenleving..
Yes, precies zo. We zijn het verdacht vaak eens geloof ik, dus misschien zitten we inmiddels in een comfortabele echo chamber — maar wel eentje met goede argumenten 😉
Ik heb Hoeksteen van de samenleving nog niet gezien, maar die gaat nu op mijn lijst. Wat je zegt over spijt vind ik heel raak: “je krijgt later spijt” klinkt als zorg, maar is bijna direct al schuld-inducerend. Alsof vrouwen beschermd moeten worden tegen hun toekomstige zelf. Zó paternalistisch.
En ja: de prijs van moederschap wordt maatschappelijk nog steeds veel te makkelijk geaccepteerd zolang die vooral door vrouwen wordt betaald.
Zeker doen!
*uiteraard alleen maar goede argumenten🤪
Hier met mijn moeder een discussie over gehad. En wat bleek, ze was dus voor de bedenktijd omdat ze ook met vrouwen had gesproken die spijt hebben.
Ik heb dat opgezocht en blijkt slechts een hele klein groep te zijn (en mogelijk ook met hindsight).
Ik overigens niet. Precies om reden die je noemt. Niet on staat om die beslissing te nemen, maar wel om moeder te worden. Twisted gedachte natuurlijk.
Goed dat Ierland die bedenktijd afgeschaft heeft.
Ik vind je stuk heel sterk en ben ook voor de autonomie, maar zoals je schrijft lijkt dat dan soms weer tot een soort optimale autonomie te moeten gaan.
Uiteindelijk zijn (en op het gebied van abortus weet ik het zelf natuurlijk niet) we allemaal een vat vol tegenstrijdigheden en dat maakt denk ik ook zulke beslissingen enorm lastig.
Zoals we ook opluchting kunnen hebben als een dierbare overleden is en tegelijkertijd verdrietig zijn. Over relaties die uitgaan en opluchting voelen of opzeggen van je baan.
Zelden is het klip en klaar en soms ook juist wel.
Wat ik zelf overigens wel altijd lastig vind is dat mensen zich genoodzaakt voelen vanwege hun financiële positie, inkomensonzekerheid etc dat is toch iets waar we als samenleving ons voor moeten schamen.
Dat kinderen hebben/krijgen een soort luxe is geworden en abortus de oplossing.
Andrew Yang pleitte in 2020 voor een basisinkomen en kreeg zo (een deel van) de pro life mee. Als er iets pro life is, is er wel voor zorgen dat mensen hun hoofd financieel boven water kunnen houden.
Maar bovenal dat je zelf zeggenschap hebt over je eigen lijf en leden. Lijkt mij een soort van bare minimum.
Bedankt voor je mooie reactie en ook voor het lezen! En veel van wat je benoemt raakt direct aan deel 2. Deel 1 ging voor mij vooral over de binnenwereld: wat je voelt, wat je denkt dat je hoort te voelen, en hoeveel ruis daar al in zit.
Want dat is denk ik ook de kern: het hóéft niet voor iedereen een zware beslissing te zijn. Soms is er juist opluchting, rust of helderheid. En tegelijk is het vaak lastig om nog goed te voelen wat echt van jou komt, en wat je is aangepraat door alles wat er cultureel, politiek, religieus of sociaal omheen hangt.
Deel 2 gaat meer over de buitenwereld: pro-life, controle, anticonceptie, bedenktijd, “samenspraak met arts”, verantwoordelijkheid en de vraag waarom zoveel mensen iets van deze keuze vinden terwijl diezelfde mensen daarna vaak opvallend afwezig zijn.
Wat betreft bedenktijd: je kunt natuurlijk ook zélf bedenktijd nemen of met jezelf afspreken dat je eerst even landt. Daar heb je geen wildvreemde voor nodig. En misschien zijn er net zoveel, of misschien wel meer, vrouwen die spijt hebben van het omgekeerde? Dat lijkt me eerlijk gezegd nóg problematischer. Hoort allemaal ook bij al onze tegenstrijdigheden en keuzes maken. We zijn immers mensen.
Maar dat is iets anders dan een systeem dat vrouwen behandelt alsof hun autonomie pas betrouwbaar is wanneer iemand anders heeft meegekeken.
En daar raakt het natuurlijk ook aan werk, zorg, geld en verdeling. Aan je hele leven eigenlijk. Want als er géén abortus komt, begint het echte leven daarna pas: zorg, inkomen, opvang, werk, mentale belasting, vaderschap, moederschap, alles. Daar zijn veel mensen ineens een stuk minder principieel over.
Vrouwen worden ook niet in hun uppie zwanger. En moeder worden is één ding, maar een zwangerschap dragen, baren en herstellen zijn óók geen kleine dingen. Dat kost vaak jaren van je leven en je lichaam. En dan hebben we het nog niet eens over werkdiscriminatie, zorgverdeling en de manier waarop mannen vaak juist níet minder mogen werken omdat ze kostwinner moeten blijven, terwijl vrouwen juist wél minder gaan werken omdat de zorg ergens moet landen. Voor niemand echt bevrijdend.
Een zin die voor mij belangrijk wordt in deel 2: er wordt niet alleen wel of geen kind geboren — er wordt vooral ook wel of geen moeder geboren.
Mijn reactie is volgens mij even verkeerd gegaan.
Ben het overigens ook met je eens. Welk deel is van jezelf, welk deel is extern en wat hebben we zelf geinternaliseerd.
Mooi dat je hierover schrijft. Het is zo’n persoonlijk en complex onderwerp, vanbinnen en van buitenaf
Maar ik denk ook dat wanneer een vrouw eenmaal een besluit heeft genomen en die stap heeft gezet, gevoelens als opluchting, rust of het idee dat ze weer verder kan, juist ook een mogelijke uitkomst hiervan kunnen zijn. En in de regel lijkt dit mij ook gezond. Ik zou me eerlijk gezegd eerder zorgen maken als er na een abortus alleen maar zwaarte, donkerte en verdriet zou bestaan.
Ieder verhaal is anders. Daarom mag ook iedere ervaring, emotie en verwerking anders zijn. En daar zou ruimte voor moeten zijn, zodat elke vrouw die dit meemaakt er op haar eigen manier mee kan omgaan en het op haar eigen manier kan verwerken.✨
Dankjewel voor deze mooie reactie ✨ Je haalt eigenlijk precies aan waar ik dit stuk voor wilde schrijven. Dat er rondom abortus vaak impliciet verwacht wordt dat er maar één soort gevoel ‘klopt’, terwijl autonomie voor juist betekent dat álle gevoelens bestaansrecht hebben.
Opluchting mag bestaan. Verdriet mag bestaan. Blijdschap mag bestaan. Twijfel ook. Zonder hiërarchie, zonder morele meetlat en zonder dat vrouwen hun ervaring eerst begrijpelijk of geruststellend hoeven te maken voor anderen. Iedere ervaring is anders, en juist daarom verdienen al die verhalen ruimte.
❤️
Eens! En daarom vind ik het extra mooi dat je voor deze belangrijke boodschap bent gaan zitten
🤍
Erg goed geschreven 👍🏼
Wat lief, dankjewel ❤️
Ik vond dit voor mezelf echt een belangrijk stuk om te schrijven.
🤍