Er is een nieuwe modeterm:
Analog dressing.
Blijkbaar omdat kleding weer iets meer mag ogen alsof er daadwerkelijk een mens ín leeft.
Een overhemd zit een beetje scheef. Dingen kreuken en lekkere laagjes ontstaan omdat iemand het koud kreeg en verdwijnen weer omdat iemand het warm kreeg.
De term dook op in de modeverslaggeving rond de Spring 2027-shows in New York. Vooral in womenswear trouwens, maar het idee zelf heeft natuurlijk geen geslacht: ook mannen lopen natuurlijk met een uitstekende camera in hun broekzak.
Wat is analog dressing?
Analog dressing is niet echt één specifieke stijl.
Er bestaat geen verplichte analog broek, geen voorgeschreven kleur en gelukkig nog geen capsule wardrobe waarvan iemand je uitlegt dat je hem voor €1.800 nodig hebt om eenvoudiger te leven.
Het gaat meer over de vraag waarvoor kleding eigenlijk moet werken.
Op een scherm kan een outfit volledig anders functioneren dan wanneer iemand erin loopt en leeft. Is ook allemaal vrij normaal geweest.
Alleen hebben we inmiddels permanent een camera bij ons. En daarmee kwam er bij veel mensen een extra criterium bij:
hoe ziet dit eruit op beeld?
Ik heb hier zelf vrij weinig mee en daar prijs ik me dan ook gelukkig mee. Ik moet er niet aan denken dat dit steeds door mijn hoofd zou spoken. Maar goed, het is echt een ding. Goed dat mensen minder bezig gaan zijn met ‘de camera’ aka wat andere mensen er van gaan vinden. Toch? Maar uiteindelijk schiet dit natuurlijk weer helemaal het doel voorbij.
We hebben dus een naam nodig voor aankleden zonder publiek
Dát vind ik het absurde eraan. Niet de kreukels of die scheve knoop.
Maar het feit dat kleding die niet voortdurend rekening houdt met haar mogelijke digitale leven inmiddels afwijkend genoeg is om als trend te worden benoemd.
Ik schreef eerder in Ik wilde minder social media. Nu zit ik hier over iets vergelijkbaars: hoe een ervaring soms al door de ogen van een mogelijk publiek kan worden bekeken vóórdat je haar zelf goed en wel hebt gehad.
Een mooie plek wordt ook een mogelijke foto. Verandert alles aan de ervaring zelf.
Natuurlijk is analog dressing inmiddels alweer uitgebreid online gefotografeerd, beschreven en geanalyseerd. We hebben internet nodig om ons te vertellen hoe we eruit kunnen zien alsof we even niet aan internet hebben gedacht.
Verder dwalen: Ik wilde minder social media. Nu zit ik hier — over wat er gebeurt wanneer je leven alvast content wordt.
Ik wilde minder social media. Nu zit ik hier.
Op de foto boven dit stuk sta ik in een enorm landschap met twee zwarte veren in mijn handen. Ik zie eruit alsof ik zojuist de bewoonde wereld heb afgezworen en voortaan uitsluitend op intuïtie, frisse lucht en vulkanisch gesteente zal leven.
PARELS is gratis. Over grote systemen, kleine rare dingen en vragen die beginnen met: wacht even, waarom eigenlijk?




