Ik heb ooit de biografie over haar gelezen, die geschreven is door Hayden Herrera. De passage die daarin stond over haar crematie zal ik nooit meer vergeten. Ken je die?
Jaaaa, ken ik! Dat beeld van haar lichaam dat door de hitte overeind komt, met haar brandende haar als een soort vurige halo. Macaber én mooi. Alsof ze zelfs na haar dood nog één laatste beeld regisseerde 🖤
Wat een goed perspectief! Je hebt echt een interessante invalshoek gekozen. Ik had jouw stuk opgeslagen omdat ik het écht wilde lezen en daar goed de tijd voor wilde nemen. Dat is gelukt. Verfrissend om haar weer een beetje los te kunnen zien van de massaproductie die van haar gemaakt is.
Ja het is echt maar een bijzin hoor maar het zegt wel iets over haar invloed, dat zij de enige juiste vergelijking kan zijn. In dit stuk over Frida noem je de male gaze maar AOC heeft daar weer op een heel ander level mee te maken. En om aan te sluiten op jouw vraag; waarom moet de vrouw eigenlijk zo rigide gedefinieerd worden? Wie heeft er zo’n enorme behoefte aan de kaders?
Exact 🎯 En die kaders zijn natuurlijk niet neutraal. Altijd gevormd in een wereld waarin mannen veel langer als de politieke en publieke standaard gelden en golden. Zodra een vrouw daar zichtbaar macht inneemt, moet ze ineens verklaard, gecategoriseerd en verteerbaar gemaakt worden. Bij Frida gebeurde dat vooral achteraf; bij AOC zien we het gewoon live gebeuren. Misschien is dát wel de rode draad dan ook. Wie krijgt zichzelf te zijn, en wie wordt voortdurend door anderen gedefinieerd? 🖤
Ohhh leuk, dan ga ik die even lezen 👀 AOC vind ik ook zó interessant, juist omdat er onwijs veel op haar geprojecteerd wordt zodra ze macht inneemt. Heel andere Parel dan Frida, maar zit wel dezelfde vraag onder: wie krijgt eigenlijk de macht om een vrouw te definiëren? 🖤
Ik heb ooit de biografie over haar gelezen, die geschreven is door Hayden Herrera. De passage die daarin stond over haar crematie zal ik nooit meer vergeten. Ken je die?
Jaaaa, ken ik! Dat beeld van haar lichaam dat door de hitte overeind komt, met haar brandende haar als een soort vurige halo. Macaber én mooi. Alsof ze zelfs na haar dood nog één laatste beeld regisseerde 🖤
Wat een goed perspectief! Je hebt echt een interessante invalshoek gekozen. Ik had jouw stuk opgeslagen omdat ik het écht wilde lezen en daar goed de tijd voor wilde nemen. Dat is gelukt. Verfrissend om haar weer een beetje los te kunnen zien van de massaproductie die van haar gemaakt is.
Ah wat lief en leuk! Dankjewel ❤️
Volgende Parel van een vrouw gaat over AOC of Kimberlé Crenshaw 🖤
🙌🏼🚀🙌🏼
Ja dit! En staan we erbij en kijken we ernaar? Ik hoop het toch niet.
Ja het is echt maar een bijzin hoor maar het zegt wel iets over haar invloed, dat zij de enige juiste vergelijking kan zijn. In dit stuk over Frida noem je de male gaze maar AOC heeft daar weer op een heel ander level mee te maken. En om aan te sluiten op jouw vraag; waarom moet de vrouw eigenlijk zo rigide gedefinieerd worden? Wie heeft er zo’n enorme behoefte aan de kaders?
Exact 🎯 En die kaders zijn natuurlijk niet neutraal. Altijd gevormd in een wereld waarin mannen veel langer als de politieke en publieke standaard gelden en golden. Zodra een vrouw daar zichtbaar macht inneemt, moet ze ineens verklaard, gecategoriseerd en verteerbaar gemaakt worden. Bij Frida gebeurde dat vooral achteraf; bij AOC zien we het gewoon live gebeuren. Misschien is dát wel de rode draad dan ook. Wie krijgt zichzelf te zijn, en wie wordt voortdurend door anderen gedefinieerd? 🖤
Ook weer tof. Ik ben benieuwd! In mijn nieuwste artikel maak ik ook nog (heel kort) even een vergelijking met AOC.
Ohhh leuk, dan ga ik die even lezen 👀 AOC vind ik ook zó interessant, juist omdat er onwijs veel op haar geprojecteerd wordt zodra ze macht inneemt. Heel andere Parel dan Frida, maar zit wel dezelfde vraag onder: wie krijgt eigenlijk de macht om een vrouw te definiëren? 🖤