Een ster. Twee sterren. Drie sterren.
We hebben een systeem bedacht waarmee we in de supermarkt kunnen zien hoeveel beter een dier het heeft gehad voordat we dat dier doodmaken en opeten. Een helpend handje voor onze collectieve cognitieve dissonantie.
Alleen heeft het varken daar zelf natuurlijk een andere ervaring mee.
Dinsdag 10 november publiceerde BOOS beelden van onderzoeksgroep Ongehoord, gemaakt bij vier varkenshouderijen met één ster van het Beter Leven-keurmerk.
Varkens worden geslagen en geschopt, aan hun staarten getrokken en tijdens transport bekneld. Er worden verboden veeprikkers gebruikt en dieren worden op onjuiste wijze gedood.
Helaas is dierenleed in de vee-industrie geen nieuws.
Wat wel nieuws is, is dat dit gebeurt achter een keurmerk dat consumenten moet helpen kiezen voor een beter leven.
Een beter leven. Wat wordt hier eigenlijk verkocht?
Blijkbaar moeten we het nóg eens opschrijven
De Dierenbescherming noemt de beelden onacceptabel en kondigt extra controles en aangescherpte keurmerkeisen aan.
Een van die nieuwe eisen?
Dat je varkens niet mag slaan of schoppen.
Dat is wettelijk al verboden.
Lees dat nog eens.
We zijn dus op het punt beland dat we binnen een dierenwelzijnskeurmerk expliciet moeten vastleggen dat je dieren niet mag mishandelen, zodat controleurs daar ook op letten.
En waar de Dierenbescherming eerder schreef dat het keurmerk betere leefomstandigheden garandeert, spreekt de organisatie inmiddels over het controleren van dierenwelzijn.
Dat is een nogal onthullend verschil. En opnieuw hartverscheurend.
Maar Wakker Dier wijst op iets minstens zo verschrikkelijks.
Niet alleen de mishandelingen zijn te zien. Ook de gewone stallen. Beton. Staal. Dieren die hun leven doorbrengen in omstandigheden die we wettelijk gewoon toestaan.
Dát is dus óók het leven dat we acceptabel hebben gemaakt.
Zelfs wanneer niemand een regel overtreedt.
Een beter geweten is geen beter leven
De consument moet ondertussen bewust kiezen. Etiketten lezen. Sterren vergelijken. Meer betalen voor dierenwelzijn.
We worden er individueel op aangesproken én mogen er meer voor betalen.
Maar de consument staat natuurlijk niet in die stal.
En belangrijker: waarom hebben we een compleet systeem gebouwd waarin we dieren fokken, opsluiten en doden, om vervolgens met sterren op de verpakking te bepalen hoeveel beter hun leven was?
Wat zegt dit toch?
Het probleem begint niet pas wanneer een controle mislukt.
Het begint ook bij de vanzelfsprekendheid waarmee we het leven van een dier als een product behandelen, en de morele vragen daarover terugbrengen tot een keuze aan het supermarktschap.
De ster is er voor ons. Zodat we lekker kunnen slapen.
Het varken heeft er niets aan.

Verder lezen bij PARELS
Echte mannen eten vlees. Wie heeft dit bedacht? — over de bizarre culturele betekenis die we aan vlees hebben gegeven.
Een warme trui is geen woonbeleid. — over maatschappelijke verantwoordelijkheid die steeds opnieuw bij de individuele consument terechtkomt.



