De Jetten-Juk: Waarom de technocratie van 2026 de vrouw vakkundig uitgumt
Over de biometrische slavernij van cyclus-apps, de VN-impasse en waarom 'groene groei' de vrouw vakkundig in de kou zet.
De lucht trilt van de passief-agressieve wifi-signalen van de buren. Het is 2026. Buiten suist de technocratische utopie van Kabinet Jetten voorbij in een geruisloze Tesla, maar hier binnen ruikt het naar de verschraalde ambitie van een nacht waarin ik probeerde mijn hele mens-zijn in een Google Calendar te proppen. Het klinkt als een muur daarbuiten. Glad, wit, emotieloos.
Maar onder dat gips? Daar zit de rot. En we voelen het allemaal aan onze wateren.
De Cyclus-Scam: Biometrische slavernij in een roze jasje
Laten we praten over de grootste feministische deceptie van dit decennium: de App-emancipatie. We hebben allemaal die algoritmes die ons vertellen dat we vandaag ‘in onze kracht staan’ omdat we in de folliculaire fase zitten. “Vandaag is de dag voor die vlijmscherpe presentatie!” roept de notificatie, terwijl ik op de bank lig met een existentiële crisis omdat ik mijn eigen identiteit niet meer kan vinden tussen de to-do lijstjes.
Het kabinet Jetten smult hiervan. Data is hun religie. Als ze ons maar in grafieken kunnen vangen, dan zijn we beheersbaar. Ze willen dat we onze biologie optimaliseren voor de BV Nederland. Ben je aan het ovuleren? Hup, extra uren op de werkvloer! Zit je in je lutedale fase? Hier heb je een mindfulness-app zodat je niet gaat janken als de zoveelste mannelijke collega je uitlegt hoe je je eigen baan moet uitvoeren.
Dit is geen zelfkennis, Jetten. Dit is biometrische slavernij met een hippe interface. We worden gereduceerd tot een set hormonen die het bruto nationaal product moeten opkrikken terwijl we collectief verdrinken in de, jaja hippe term, invisible load.
De VN-Komedie: Polderen met onze Grondrechten
Terwijl Jetten in Den Haag pronkt met zijn klimaatdoelen, voltrok zich onlangs bij de Verenigde Naties een tragedie die we volgens mij allemaal liever doodzwijgen. De jaarlijkse commissie voor de Status van de Vrouw (CSW) liep uit op een beschamende patstelling. Waarom? Omdat de ‘progressieve’ krachten – waar ons eigen polderkabinet zo graag bij wil horen – weer eens de tanden lieten trekken.
Ze kwamen er niet uit. Niet over reproductieve rechten, niet over de bescherming van queer lichamen, en zeker niet over de actuele achteruitgang van de autonomie van de vrouw. Er wordt ‘gepolderd’ met de fundamenten van ons bestaan. Terwijl fundamentalistische regimes de touwen aantrekken, reageert ‘ons’ Westen met diplomatiek gestamel.
Het is de ultieme manifestatie van alle lasten die wij al met ons meenemen: wij dragen de gevolgen van hun politieke onvermogen om een vuist te maken. In New York wordt geluld over definities, terwijl wij hier in de modder de klappen opvangen van een wereld die steeds conservatiever, harder en vijandiger wordt. Als de VN de gipsplaat niet eens recht kan hangen, hoe verwachten we dan dat Jetten onze muren stut?
De Terugval: Achteruitgang in Hoogglans
Terwijl Jetten en zijn roedel praten over ‘groene groei’, zien we de werkelijkheid voor vrouwen actief achteruit kachelen. De loonkloof is in 2026 geen fossiel; het is een actuele, gapende wond. De zorg wordt uitgekleed, de kinderopvang is een luxeartikel geworden, en wie vangt de klappen op? De vrouw. Altijd de vrouw.
Het kabinet spreekt over autonomie, maar ze bedoelen isolatie. Ze willen dat we ‘flexibel’ zijn. Flexibiliteit is het politieke codewoord voor: “Wij regelen de basisvoorzieningen niet meer, dus los jij de shitshow zelf maar op tussen de eerste Zoom-call en de derde wasbeurt door.” We worden niet bevrijd; we worden gedisciplineerd om nog harder te rennen in een rad dat door een AI is ontworpen om nooit stil te staan.
De Illusie van het selluf doen: Je bent de figurant in je eigen onderdrukking
Ik hoor het ze overal zeggen: “Pak de regie over je eigen leven.” Wat een belediging. In 2026 ben je geen regisseur; je bent de figurant in een dystopische film waarvan de set in brand staat en de producent (de staat) met de noorderzon is vertrokken naar een fiscaal paradijs.
Inclusiviteit is bij Jetten niets meer dan een marketingterm. Het gaat over quota in de bestuurskamers voor vrouwen die al op rozen zitten, terwijl de vrouwen die de echte modder scheppen – de moeders in de bijstand, de migranten in de thuiszorg, degenen die drie banen combineren om de energierekening van hun warmtepomp te betalen – vakkundig uit het frame worden geknipt. Hun verhaal is te rauw, te lelijk en te echt voor de hoogglans-folders van de overheid.
The Chosen Circle: Onze eigen archipel
Wanneer de staat faalt om er voor iedereen te zijn, moeten we onze eigen structuren bouwen. De traditionele gezinskern is een eiland dat langzaam overstroomt. De achteruitgang die we zien bij de VN sijpelt door naar ons eigen rechtssysteem. De erkenning van niet-traditionele relaties—zoals drie-ouderschap, de gekozen familie, of de solo-ouder—staat op een laag pitje omdat het niet in de ‘efficiënte’ hokjes van Kabinet Jetten past.
Onze eigen omgeving is onze verdedigingslinie. Als de overheid ons niet ziet, dan zien we elkaar. Wij bouwen de archipels van zorg en solidariteit waar de politiek blind voor is. Hopelijk kunnen we dat wél.
Wrijving Maakt de Parel (En we zijn strontchagrijnig)
Als er iets is wat we nu moeten leren, is het dat we de wrijving niet moeten vermijden. Een parel ontstaat niet door een middagje wellness; het ontstaat door een irriterende zandkorrel die het weefsel van de oester vakkundig kapot schuurt. Onze frustratie, onze woede over de actuele achteruitgang, onze kut momenten; dat is de zandkorrel.
We moeten stoppen met het gladstrijken van onze levens. De shitshow is echt. De burn-outs zijn geen ‘leermomenten’, het zijn systeemfouten van een kabinet dat zorg als een kostenpost ziet in plaats van als de fundering van de samenleving. De angst dat we onze dochters een wereld nalaten die minder vloeibaar en minder vrij is dan die van onze moeders, is geen paranoia. Het is een feministisch noodsignaal.
Wat kunnen we ermee? De munitie van het verzet
Misschien moeten we de munitie niet zoeken in méér doen, maar in het radicaal verpesten van het script.
Verwijder de optimalisatie-apps. Weiger je cyclus te laten monitoren door een verzekeraar die wacht tot je ‘niet meer productief’ bent.
Eis de erkenning van de Invisible Load. Maak de onzichtbare arbeid tot een politiek slagveld. Als we collectief stoppen met ‘pleasen’ en ‘regelen’, stort de hele technocratische droom van Jetten binnen drie dagen in. Makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik. Ik probeer het maar, want, wat anders?
Vier de rauwe randjes. De barsten in je bestaan zijn de enige plekken waar het gips van de overheid niet op blijft plakken. Daar zit je kracht.
We zijn niet de regisseurs. We zijn die ‘moeilijke’ dwarsliggers die weigeren mee te doen aan de illusie van perfectie.
Schitteren in de Modder
Echte glow komt uit de solidariteit van degenen die weigeren doorzichtig te worden. Het is de kracht van vrouwen die elkaars rotzooi zien en besluiten dat die rotzooi meer waard is dan een glimmende pleister van de staat.
De koers is niet ‘omhoog’ naar een glazen plafond dat we toch alleen maar mogen zemen voor de mannen in pak. De koers is ‘zijwaarts’, naar elkaar toe. Tegen de stroom in. Met de voeten in de modder, een scherpe tong, en het besef dat we onze eigen munitie maken van de scherven van het systeem.
Ik ben boos en gefrustreerd, jij ook? En dat mag gewoon, het is om hopeloos van te worden. Kop in het zand steken is makkelijk voor nu, als je dat privilege hebt. Ik doe dat liever niet. Om radeloos van te worden, en boos mogen écht wel zijn. Klaar.
3 Essays:
“Invisible Women” door Caroline Criado Perez – Waarom de wereld (en de data van Jetten) vrouwen systematisch negeert.
“Hood Feminism” door Mikki Kendall – Over waarom de mainstream feministische beweging vaak de vrouwen in de modder vergeet.
“Bitch Doctrine” door Laurie Penny – Vlijmscherpe analyses over waarom ‘vriendelijk zijn’ de grootste valstrik is voor de moderne vrouw.
